هستند و خود را معتقد به اسلام و قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران مى‌دانند، نه تنها در صدد احياى سنّت‌هاى اسلامى نيستند، بلكه بدعت‌ها را نيز ترويج مى‌نمايند! آنان در سوگندنامه خويش قَسَم ياد نموده‌اند كه حامى احكام و دستورات شرع باشند،[١] اما عملكرد آنان خلاف آن است. اكنون اين پرسش مطرح است كه اين گونه عملكردهاى متناقض چگونه قابل تبيين و تحليل است؟ تحليل روان‌شناسانه و جامعه‌شناسانه آن چگونه است؟ چگونه فردى كه مدّعى است اسلام و دستورات شرع را قبول دارد و در وفادارى به آن قسم نيز ياد كرده است، در عمل خلاف آن رفتار مى‌كند؟!

در پاسخ بايد گفت: گاهى اين افراد در باطن به اسلام يا حكومت اسلامى اعتقادى ندارند. چنين كسى نه تنها در صدد احياى ارزش‌هاى اسلامى نيست، بلكه در پى براندازى نظام جمهورى اسلامى است. رويّه اين افراد، منافقانه بوده و در ظاهر اظهار اسلام مى‌كنند. اينان نه تنها در زندگى شخصى خويش، بلكه در زندگى اجتماعى هم به اسلام تعهدى ندارند و چه بسا به متخلفان و بزهكاران چراغ سبز نشان مى‌دهند. حال اگر چنين اشخاصى داراى مسند حكومتى باشند، طبيعى است كه عملكردِ خلافِ آنان، داراى گستره بسيار وسيع‌ترى خواهد بود.

[١] اصل شصت و هفتم قانون اساسى: «نمايندگان بايد در نخستين جلسه مجلس به ترتيب زير سوگند ياد كنند و متن قَسَم‌نامه را امضا نمايند: بسم اللّه الرحمن الرحيم من در برابر قرآن مجيد، به خداى قادر متعال سوگند ياد مى‌كنم و با تكيه بر شرف انسانى خويش تعهد مى‌نمايم كه پاسدار حريم اسلام و نگاهبان دستاوردهاى انقلاب اسلامى ملت ايران و مبانى جمهورى اسلامى باشم. و وديعه‌اى را كه ملت به ما سپرده به عنوان امينى عادل پاسدارى كنم و در انجام وظايف وكالت، امانت و تقوا را رعايت نمايم و همواره به استقلال و اعتلاى كشور و حفظ حقوق ملت و خدمت به مردم پاى‌بند باشم. از قانون اساسى دفاع كنم و در گفته‌ها و نوشته‌ها و اظهار نظرها، استقلال كشور و آزادى مردم و تأمين مصالح آنها را مد نظر داشته باشم».

نيز در اصل يكصد و بيست و يكم مى‌خوانيم: «رئيس جمهور در مجلس شوراى اسلامى در جلسه‌اى كه با حضور رئيس قوه قضائيه و اعضاى شوراى نگهبان تشكيل مى‌شود به ترتيب زير سوگند ياد مى‌كند و سوگندنامه را امضا مى‌نمايد: بسم اللّه الرحمن الرحيم من به عنوان رئيس جمهور در پيشگاه قرآن كريم و در برابر ملت ايران به خداوند قادر متعال سوگند ياد مى‌كنم كه پاسدار مذهب رسمى و نظام جمهورى اسلامى و قانون اساسى كشور باشم و همه استعداد و صلاحيت خويش را در راه ايفاى مسؤوليت‌هايى كه بر عهده گرفته‌ام به كار گيرم و خود را وقف خدمت به مردم و اعتلاى كشور، ترويج دين و اخلاق، پشتيبانى از حق و گسترش عدالت سازم و از هر گونه خودكامگى بپرهيزم و از آزادى و حرمت اشخاص و حقوقى كه قانون اساسى براى ملت شناخته است حمايت كنم. در حراست از مرزها و استقلال سياسى و اقتصادى و فرهنگى كشور از هيچ اقدامى دريغ نورزم و با استعانت از خداوند و پيروى از پيامبر اسلام و ائمه‌اطهار(عليهم السلام) قدرتى را كه ملت به عنوان امانتى مقدس به من سپرده است همچون امينى پارسا و فداكار نگاهدار باشم و آن را به منتخب ملت پس از خود بسپارم».