خداوند حاضر و ناظر است و از ترس او گناه نكند، حالتى بسيار خوب و درجه‌اى بسيار بالا است؛ اما گاهى خوف از خداى متعال آن‌چنان در روح و جان فرد رسوخ مى‌كند كه در نتيجه آن حالتى به نام خشوع و خشيت در او به وجود مى‌آيد. اين حالت كه با نرم‌دلى خاصى همراه است موجب مى‌شود كه انسان هنگامى كه خدا را ياد مى‌كند بى‌اختيار اشكش جارى مى‌شود. پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) به اميرالمؤمنين(عليه السلام) سفارش مى‌كنند كه سعى كن اين كار را زياد انجام دهى و اين حالت را بسيار در نفس خود ايجاد نمايى: كَثْرَةُ الْبُكاءِ مِنْ خَشْيَةِ اللهِ؛ كثرت و بسيارىِ گريه از خشيت خداوند. در ادامه براى بيان اهميّت اين كار مى‌افزايند: اين كار آن‌چنان نزد خداوند محبوب است كه در مقابل هر قطره اشكى كه از چشم تو جارى گردد خداى متعال نه يك خانه و دو خانه و حتى صد خانه، كه هزار خانه در بهشت به تو عطا مى‌كند! آرى هزار خانه براى هر قطره اشك! منتها اشكى كه از سر «خشيت الهى» باشد.

در جاى خود بحث شده و بزرگان توضيح داده‌اند كه گريه انواع مختلفى دارد. گاهى گريه از ترس عذاب است. گاهى براى طلب حاجت و حل مشكلى است. گاهى اشك شوق است، و...‌. در اين ميان يك گريه هم از روى حيا، از روى بريدگى و انقطاع الى الله و از سر احساس ضعف و عجز در برابر عظمت بى‌انتهاى الهى است. اين همان گريه‌اى است كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در اين‌جا مى‌فرمايد در مقابل هر قطره آن خداوند هزار خانه در بهشت به بنده‌اش عنايت مى‌فرمايد.

البته متأسفانه وضعيت فرهنگى جامعه ما به گونه‌اى شده كه اين قبيل مطالب شايد به ذهن و گوش برخى جوان‌ها و نوجوان‌هاى ما ثقيل و سنگين بيايد و براى آنان غريب بنمايد. اين امر ناشى از ضعف فرهنگ