در زمينه بعد شناختى و معرفتى بايد دو كار ايجابى و سلبى انجام گيرد. در بعد اثباتى و ايجابى، بايد عقايد صحيح و مسائل اسلامى و معارف دين با دلايل محكم اثبات شود و براى مردم و افراد جامعه تبيين گردد. در بعد سلبى نيز بايد شبهاتى كه در مورد معارف و عقايد و احكام اسلامى مطرح مى‌گردد با بيان‌هاى متين و مستدل و محكم پاسخ داده شود.

به طور طبيعى ابتدا بايد بنيان اعتقادى قوى و محكمى براى جامعه درست كرد، و اين كار از طريق اقامه دلايل و بيان براهين منطقى صورت مى‌پذيرد. يك مسلمان بايد براى هر اعتقادش، از خداشناسى گرفته تا وحى و نبوت و معاد و ساير مباحث، دليلى محكم داشته باشد تا ديگران نتوانند به آسانى در ايمان و باور او رخنه و تشكيك ايجاد نمايند. طبيعتاً هرچه اين بنيان فكرى مستحكم‌تر بنا شود تخريب و سست كردن آن نيز براى دشمنان دشوارتر خواهد بود. البته انجام چنين كارى در سطح وسيع اجتماعى به برنامه‌ريزى قوى و تشكيلات وسيع و گسترده و در عين حال منسجمى در زمينه تعليم و تربيت نياز دارد. هم‌اينك در كشور ما نهادها و سازمان‌ها و مراكز مختلفى هم‌چون: آموزش و پرورش، آموزش عالى و دانشگاه‌ها، وزارت ارشاد و حوزه‌هاى علميه در اين زمينه مسؤوليت دارند. البته اين كه هر يك از اين دستگاه‌ها تا چه حد به مسؤوليت خود عمل مى‌كنند و اقداماتشان حساب‌شده و با برنامه است، بحثى جداگانه دارد كه بايد در جاى خود بدان پرداخته شود و از بحث فعلى ما خارج است.

به هر حال، اين امور مربوط به جنبه اثباتى و ايجابى كار در بعد شناختى است. اگر تاريخ و سلوك انبياى الهى(عليهم السلام) را بررسى كنيم ملاحظه خواهيم كرد كه همه انبيا اين كار را به خوبى انجام مى‌داده‌اند و بدان اهتمام فراوان داشته و هميشه آماده پاسخ‌گويى به سؤالات افراد در اين زمينه بوده‌اند.