از ديگر احكام اختصاصى پيامبر(صلى الله عليه وآله) يكى نيز اين است كه بر آن حضرت جنگيدن با كفار واجب است حتى اگر پيامبر(صلى الله عليه وآله)تنها بماند و هيچ كس ديگرى همراه آن حضرت نباشد:

فَقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللهِ لا تُكَلَّفُ إِلاّ نَفْسَكَ وَحَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ؛[١] پس در راه خدا پيكار كن؛ تو تنها عهده‌دار وظيفه خود هستى. و[لى]مؤمنان را [بر اين كار]تشويق نما.

اين در حالى است كه براى ساير مسلمانان تكليف جنگيدن با كفار فقط در جايى است كه جمعيت آنها دست‌كم، نصف لشكر كفار باشد؛ براى مثال، اگر لشكر كفار ٢٠٠ نفر است، سپاه مسلمين دست‌كم؛ به ١٠٠ نفر برسد. اما اگر جمعيت كفار، مثلا، ١٠٠٠ نفر و جمعيت مسلمان‌ها ١٠٠ نفر باشد، آن‌جا واجب نيست جهاد كنند، بلكه بايد موقتاً با كفار صلح كنند و پيمان و توافقى به امضا برسانند تا فعلا از آن مخمصه نجات پيدا كنند و به دنبال فرصت و شرايط مناسب باشند. البته در اوايل اسلام، اين نسبت ١٠١ بود و اگر جمعيت كفار به ده برابر مسلمان‌ها نيز مى‌رسيد باز هم بر مسلمانان واجب بود كه به جهاد اقدام كنند:

يا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتالِ إِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ يَغْلِبُوا أَلْفاً مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ؛[٢] اى پيامبر، مؤمنان را به جهاد برانگيز. اگر از [ميان] شما بيست تن با استقامت باشند بر دويست تن چيره مى‌شوند، و اگر از شما يكصد تن باشند بر هزار تن از كافران پيروز مى‌گردند، چرا كه آنان قومى‌اند كه نمى‌فهمند.

اما بعد از آن، حكم تغيير يافت و براى وجوب جهاد، نسبت به نصف و ٢١ تقليل پيدا كرد:

[١] نساء (٤)، ٨٤. [٢] انفال (٨)، ٦٥.