انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ٩

نمی‌دانید ) و هم می‌دانم آنچه را شما اظهار می‌کنید و آنچه را پنهان‌ می‌دارید ؟ " [١] . ٣ او فطرتی خدا آشنا دارد ، به خدای خویش در عمق وجدان خویش آگاهی‌ دارد . همه‌ء انکارها و تردیدها ، بیماریها و انحرافهایی است از سرشت‌ اصلی انسان .
" هنوز که فرزندان آدم در پشت پدران خویش بوده ( و هستند و خواهند بود ) خداوند ( با زبان آفرینش ) آنها را بر وجود خودش گواه گرفت و آنها گواهی دادند " [٢] .
" چهره‌ء خود را به سوی دین نگه‌دار ، همان که سرشت خدایی است و همه‌ء مردم را بر آن سرشته است " [٣] . . ٤ در سرشت انسان علاوه بر عناصر مادی که در جماد و گیاه و حیوان وجود دارد ، عنصری ملکوتی و الهی وجود دارد . انسان ترکیبی است از طبیعت و ماورای طبیعت ، از ماده و معنی ، از جسم و جان .
" آن که هر چه را آفرید نیکو آفرید و آفرینش انسان را از گل آغاز کرد ، سپس نسل او را از شیره‌ء کشیده‌ای که آبی پست است قرارداد ، آنگاه او را بیاراست و از روح خویش در او دمید " [٤] . . ٥ آفرینش انسان ، آفرینشی حساب شده است ، تصادفی نیست . انسان‌ موجودی انتخاب شده و برگزیده است .
" خداوند آدم را بر گزید و توبه‌اش را پذیرفت و او را هدایت کرد " [٥] .