انسان در قرآن - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٢

و اگر خدای خویش را فراموش کند خود را فراموش می‌کند و نمی‌داند که‌ کیست و برای چیست و چه باید کند و کجا باید برود .
" همانا از آنان مباشید که خدا را فراموش کردند و خداوند خودشان را ازیاد خودشان برد " [١] . . ١٣ او همینکه از این جهان برود و پرده‌ء تن که حجاب چهره‌ء جان است‌ دور افکنده شود ، بسی حقایق پوشیده که امروز بر او نهان است بروی آشکار گردد .
" همانا پرده را کنار زدیم ، اکنون دیده‌ات تیز است " [٢] . . ١٤ او تنها برای مسائل مادی کار نمی‌کند ، یگانه محرک او حوایج مادی‌ زندگی نیست . او احیانا برای هدفها و آرمانهایی بس علی می‌جنبد و می‌جوشد . او ممکن است که از حرکت و تلاش خود جزر رضای آفریننده ، مطلوبی دیگر نداشته باشد .
" ای نفس آرامش یافته ! همانا به سوی پرورد گارت باز گرد با خشنودی‌ متقابل : تو از او و او از تو خشنود " [٣] .
" خداوند به مردان و زنان با ایمان باغها و عده کرده است که در آنها نهرها جاری است ، جاویدان در آنجا خواهند بود و هم مسکنهای پاکیزه ، اما خشنودی خدا از همه‌ء اینها برتر و بالاتر است . آن است رستگاری بزرگ " [٤] .
بنابر آنچه گفته شد از نظر قرآن انسان موجودی است برگزیده از طرف‌ خداوند ، خلیفه و جانشین او در زمین ، نیمه ملکوتی