بررسى مذاهب و فرق - علی نوری، علیرضا - الصفحة ٥٢
پروردگارا از تو مىخواهم و به تو رو مىآورم بهوسيله محمد صلى الله عليه و آله، پيامبرت كه پيامبر رحمت است. (اى رسول خدا) بهوسيله تو در اين حاجتم متوجه پروردگارم مىشوم تا حاجتم برآورده شود. پروردگارا! او را شفيع من قرار ده.
سيره مسلمانان و توسل
افزون برآنچه ياد شد سيره مسلمانان از صدر اسلام تاكنون برتوسل بهپيامبر صلى الله عليه و آله بوده بدون اين كه در ذهنشان خطور كند كه كار حرامى انجام مىدهند يا به شرك آلوده مىشوند.
انس نقل مىكند كه خليفه دوم در سالى كه قحطى به اوجش رسيد به عباس عموى پيامبر براى طلب باران متوسل شد و گفت:
پروردگارا! ما به پيامبرت متوسل مىشديم، تو باران را بر ايمان فرود مىآوردى. اكنون بهعموى پيامبرت متوسل شده بهسوى تو روى مىآوريم. ما را از بارانت سيراب كن. «١»
نيز در تاريخ مىخوانيم كه منصور دوانقى از مالك بن انس امام مالكيه از كيفيت زيارت پيامبر صلى الله عليه و آله و توسل به او سؤال كرد و گفت:
اى بنده خدا! رو به قبله كنم و دعا كنم يا به طرف رسول خدا بايستم؟
مالك پاسخ داد:
چرا رويت را از او برگردانى در حالى كه او وسيله (تقرّب) تو و پدرت آدم تا روز قيامت است، بلكه رو به روى قبر پيامبر بايست و از او طلب شفاعت كن. «٢»
با توجه به آنچه ياد شد مىتوان گفت توسل به اولياى الهى يكى از مصاديق وسيله جستن است كه قرآن به آن فرمان مىدهد:
«يا أَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا الَيْهِ الْوَسيلَةَ وَ جاهِدُوا فى سَبيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ» «٣»