نمى‌تواند امر دشوارى را كه برايش پيش آمده بر وفق مصلحت خود برطرف سازد. «١» ذكر صبر و صلوة در اين آيه، نشان‌دهنده اهميت اين دو در يارى رساندن به انسان است تا به سعادت دين و دنيا دست يابد و اين، يادآور نياز ما به صبر و نماز است.
ارزش صبر و انواع آن‌ گام برداشتن در راه لذّات و شهوات همانند فرود آمدن بى‌اختيار از بلنداى كوه، و «صبر» و مقاومت در برابر خواهشهاى نفسانى به منزله توقف در هنگام سقوط است.
«صبر»، به انسان، توان انديشه و شناخت صحيح و تصميم قاطع مى‌دهد و او را در سختيها بردبار مى‌سازد. صبر در برابر گناهان، ايمان را رشد داده، اراده را قوى و عبادت و اطاعت حق را آسان مى‌گرداند.
اگر ايمان را به انسان تشبيه كنيم صبر به منزله سر آن مى‌باشد و همانگونه كه پيكر بدون سر، فاقد حيات و رشد است، ايمانى كه با صبر همراه نباشد، نيز داراى حيات معنوى نخواهد بود.
در روايات اهل بيت عليهم‌السلام، صبر به سه قسم صبر بر طاعت، صبر در برابر معصيت و صبر بر مصيبت تقسيم شده است.
انسان شكيبا، همواره پيروز است. «لايَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ» «٢» صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند بر اثر صبر نوبت ظفر آيد برخى از روايات صبر را به «روزه» تفسير كرده‌اند و اين به عنوان ذكر مصداق است چرا كه روزه تأثير عميقى در غلبه انسان بر وسوسه‌هاى شيطان دارد و آتش شهوات را خاموش مى‌كند. «٣»