٢ فروند بالگرد عراقی تعداد ٦ موشک به مواضع رزمندگان در ارتفاع ٣٠٧ شلیک کردند. سه فروند دیگر ارتفاع ٣٤٥ را به موشک بستند، ٢ فروند هم به سوی کانیسخت شلیک کردند و ٤ فروند محور زالوآب و کلهقندی را هدف قرار دادند. ضمن آنکه مرتب در محورهای دوراجی، کانیسخت، باغ کشاورزی و تپههای رضاآباد درحال پرواز شناسایی بودند.[١]

در مقابل، رزمندگان تیپ١١٤ امیرالمومنین(ع) و تیپ مستقل مسلم بن عقیل(ع) سپاه تپههای رضاآباد را تخلیه و پشت جاده کمربندی دربرابر دشمن موضع گرفتند.[٢] این درحالی بود که نعمان غلامی مسئول حفاظت اطلاعات تیپ١١٤ امیرالمؤمنین(ع) و سایر نیروهای مجرب تیپ به سرعت تلاش می کردند که آرایشی منطقی به خط بدهند و رزمندگان را ترغیب به مقاومت کنند، زیرا اگر نیروهای عراقی در این محل، خط نیروهای ارتش را درهم میشکستند با توجه به اینکه بیشتر نیروهایشان در این منطقه متمرکز بودند، می توانستند با فشاری مختصر به جاده کمربندی مهران - دهلران رسیده و آن را تسخیر و کار را برای پیشروی تا تنگه کنجانچم یکسره کنند. بدین ترتیب نیروهای خودی سرانجام موفق به دفع حمله نیروهای دشمن شدند و ضمن تحمیل تلفات بر آنها، چند عراقی را به اسارت گرفتند. [٣] در این نبرد تیپ١١٤ امیرالمؤمنین(ع) تلفات سنگینی را متحمل شد.

پس از دفع این حمله، فرماندهان عراقی با سازماندهی سریع یگانهای خود دوباره از پاسگاه دوراجی و دو جناح آن به تپه غلامی حمله کردند و با کمک دیدبانی که در تپه ٣٠٧ داشتند تا پایان روز، عقبه رزمندگان ایران و جادههای مواصلاتی آنها را با آتش توپخانه هدف قرار دادند. ضمن آنکه نیروهای عراقی تپه ٣٤٥ را که چند بار دستبه دست شده بود سرانجام به اشغال خود درآوردند.[٤]

در پایان روز سوم، با توجه به حمله دشمن در دو محور تپههای رضاآباد و ارتفاعات نمهکلانبو، امکان تشکیل خط پدافندی در پشت خاکریز تپه ٢١٥ تا تپههای رضاآباد و نیز ادامه حملات عراقی ها در روز بعد، به طرف ارتفاعات مرزی زالوآب پیش بینی می شد.[٥] درهمینحال، فرماندهی کل نیروهای مسلح عراق با صدور اطلاعیهای ادعا کرد که در بخش عملیاتی سپاه دوم، نیروهای این سپاه توانستند تعدادی از ارتفاعات و تپههای جدید را پاکسازی و دشمن را منهدم کنند و بر این مناطق که عبارتاند از ارتفاعات ٣٠٧، ٣١٠، ٣٢٧، ٣٣٠، ٣٣٧، ٣٤٥ و ٣٥٠ مسلط شوند.[٦]

[١] ٤. سند شماره ١٣٩٦٧ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص١.

[٢] همانگونه که پیشتر اشاره شد، در زمان حمله نیروهای عراقی به مهران، این جبهه تحتمسئولیت پدافندی یگانهای ارتش جمهوری اسلامی بود و سپاه فاقد مسئولیت خط پدافندی در این منطقه بود، لیکن نظر به اینکه یگانهای تیپ١١٤ امیرالمؤمنین(ع) و تیپ مسلم بن عقیل در نزدیک منطقه و در دسترس بودند توانستند به طور ضربتی خود را به منطقه درگیری رسانده و به عنوان اولین یگانهای سپاه در منطقه حضور یابند و مانع پیشروی بیشتر دشمن در این جبهه شوند.

[٣] غلامی رزمنده بومی منطقه بود که در جریان عملیات به اسارت نیروهای عراقی درآمد. فرمانده عراقی وی را دراختیار ٢ سرباز عراقی قرار داد تا به عقب (به سمت تپههای غلامی) منتقل کنند. لکن چون نیروهای عراقی به تازگی وارد منطقه شده بودند، به اشتباه به سمت کلهقندی رفتند، غلامی که م توجه غفلت و اشتباه آنها شده بود، بدون آنکه واکنشی نشان دهد، همراه آنها رفت تا اینکه نیروهای لشکر٥ نصر م توجه آنها شدند و با به اسارتگرفتن سربازان عراقی ماجرا فیصله یافت.

[٤] ٥. سند شماره ٦٠٦٥١ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: از واحد اطلاعات قرارگاه عملیاتی نجف٢ سپاه، ١/٤/١٣٦٥.

[٥] ٦. سند شماره ١٣٩٦٧ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، پیشین، ص١.

[٦] ٧. واحد مرکزی خبر صداوسیمای جمهوری اسلامی، بولتن رادیوهای بیگانه، ٣٠/٢/١٣٦٥، ص١، رادیو بغداد، ٢٩/٢/١٣٦٥.