گروههای غیرقانونی دمکرات، کومهله، خبات و رزگاری پس از پیروزی انقلاب اسلامی در منطقه کردستان ابتدا با تهاجم به سربازخانهها و مراکز انتظامی اعلام موجودیت کردند و از سال ١٣٥٩ که از شهرها رانده شدند، پایگاههای چریکی ثابت در مناطق مختلف دایر کردند. در سال ١٣٦٢، وقتی آخرین پایگاههای آنان در استان کردستان متلاشی شد، مقر خود را به خاک عراق منتقل کردند و در نقاط مختلف کردستان عملیات پارتیزانی خود را همچنان ادامه دادند.

از سوی دیگر، حکومت عراق که در ابتدای جنگ تحمیلی بین اکراد عراق محبوبیتی نداشت دست به تجهیز گروههای ضدانقلاب زده و در منطقه لشکر مذکور، به صورت نیروی پوششی از آنان استفاده کرد؛ بدین ترتیب که از منطقه چومان تا ننورد در جنوب شهر بانه از عناصر کومهله و دمکرات و خبات؛ از منطقه رودخانه شیلر تا سیاناو از کومهله و دمکرات و گروه علی مریوانی و از منطقه سیاناو تا شهرک بیاره از گروه رزگاری به ره گرفت.

این همکاری میان عراق و ضدانقلاب ادامه داشت تا اینکه رزمندگان با اجرای عملیات والفجر٤ بر سلسله ارتفاعات سورکوه و لری و کنگرک مسلط شدند، درنتیجه ارتباط عراق با گروههای ضدانقلاب ایران و پشتیبانی مستقیم آنها دچار اختلال شد. به دنبال آن عراق مقرهایی در ماؤوت، قلعهدیزه، رانیه، سلیمانیه و حلبچه به این گروهها واگذار کرد و گروههای ضدانقلاب ازجمله سازمان مجاهدین خلق (منافقین) با تشکیل پایگاههای چریکی و آموزشی دست به تحرکاتی بدین شرح زدند:

١. عناصر سازمان مجاهدین خلق (منافقین) که پس از اقدامات سال ١٣٦٠ در ایران به عراق، رفته بودند در شمال سلیمانیه به فعالیت پرداختند و در ماؤوت و گلاله مرکزیت یافتند و ازطریق ارتفاعات سورکوه خط ارتباطی خود را با داخل کشور حفظ و در سال ١٣٦٤ دست به یک مانور نظامی در ارتفاعات بمو زدند.

٢. گروههای دمکرات و کومهله پس از بروز اختلاف با یکدیگر، منطقه بانه را تقسیم کردند: ارتفاعات اشتیرآباد منطقه فعالیت کومهله و ارتفاعات کاکر منطقه فعالیت دمکراتها شد و از این طریق راه ارتباطی خود را با داخل کشور حفظ کردند که کماکان ادامه دارد.

٣. گروه خبات از سال ١٣٥٨، در دامنههای شرقی و غربی سورکوه بین بانه و سلیمانیه در تردد بوده و هست.

٤. گروه رزگاری از سال ١٣٥٨، از ارتفاعات اورامانات با حلبچه و سلیمانیه و سیدصادق در ارتباط بوده و هست.

٥. گروه علی مریوانی از سال ١٣٥٩، در مناطق مرزی غرب مریوان از دره سیاناو و دره توتمان و هرگینه و روستاهای شمال رودخانه قزلجهسور در تردد و گشت بوده است.

از سال ١٣٦٢ به بعد، حکومت عراق که فهمید گروههای مخالف جمهوری اسلامی مراکز خود را از دست داده و مقرهای ثابت آنان متلاشی شده و نیروهای جمهوری اسلامی با دادن اماننامه افراد این گروهها را جذب و پس از آموزش به عنوان گروههای تواب مورداستفاده قرار میدهند و از سوی دیگر تدارک گروههای مخالف ایران در داخل خاک عراق مشکلی بر مشکلات موجود آنها افزوده است، با شیوه دیگری دست به جذب اکراد عراقی زد. البته تا سال ١٣٦٣، این روند به کندی پیش رفت، لیکن از ابتدای سال ١٣٦٤، با به رهگیری از تبلیغات نظامی و دادن پول کافی و تطمیع اکراد دست به نیروهای جیش الخفیفه و فرسان زده و تعداد اکراد مسلح را که از ابتدای جنگ تحمیلی حدود ٨ هزار نفر بودند در پایان سال ١٣٦٤، به حدود ١٥ تا ٢٠ هزار نفر