اما ضرر انجام عملیات در فاو این است که ما هرچه منفعت سیاسی و نظامی در عملیات والفجر٨ به دست آوردهایم از بین میبریم. ... با توجه به اینکه جنگ ما جنگی است که باید در درون و بیرون ایجاد تحول کند، این عملیات تحولزا نخواهد بود و نمیتوانیم از آن به رهبرداری تبلیغاتی کنیم. بنابراین به رههایی که از قبل به دست آوردهایم از بین میبریم. اگرچه درارتباطبا مناطق دیگر هم، ما هر منطقه ای برویم کمتر از سه ماه دیگر نمیتوانیم عمل کنیم. لذا عملیات [در فاو در وضعیت کنونی] تأثیری در توقف تکهای عراق ندارد.»[١]

ضمیمه گزارش٥٤: پیامدهای حمله امریکا به لیبی و آثار سفر هیئت ایرانی به این کشور

در نشریه داخلی وزارت امور خارجه ایران درباره پیامدهای حمله امریکا به لیبی، مواضع کشورها، آثار حمایت ایران از لیبی و سفر هیئت ایران به این کشور چنین آمده است:

«١. گرچه حمله امریکا به لیبی موجب خلل در روحیه مردم و نظام لیبی شده بود و مشکلات داخلی را تشدید کرده بود، ولی عدم موفقیت این حمله و پشتیبانیهای مردمی در سراسر جهان آن را جبران کرده بود.

٢. عدم کمک شوروی به لیبی، مقامات لیبیایی را از جناح سوسیالیستها نیز ناامید کرد و تکیه بر دوستی با کشورهایی مثل ایران در آنان بیشتر تقویت شده است.

٣. جناح ارتجاع [کشورهای عرب منطقه به خصوص عربستان سعودی، کویت، اردن و عراق] میکوشند از این امر و تشکیل اجلاس سران [عرب] که دو سال است تشکیل نشده به نفع خود و جداکردن لیبی از ایران استفاده کنند.

٤. درخواست اعزام نیروهای بسیجی برای حفاظت از قذافی نشانه یأس آنان از کشورهای عرب منطقه و تکیه و نیاز آنان به ایران است. این امر هم اعلام شد و هم در کمیته نظامی پیگیری شد.

٥. این سفر توانست روحیه دوبارهای به مردم و دولت لیبی بدهد.

٦. بیانیهای که صادر شد نیاز زیاد از حد لیبی را به آن نشان میداد، که هم ایران را در کنار لیبی در مواجهه با امریکا نشان میداد و هم موجب تقویت داخلی رژیم لیبی بود. ازسویی تأکید مجدد بر سقوط صدام، امید ارتجاع [کشورهای عرب حامی عراق] را در این مقطع حساس از لیبی تا حد زیادی قطع خواهد کرد.

قدافی و جلود در گفتوگوهایشان با هیئت ایرانی تکیه زیادی به لیبی و ایران برای مقابله [با امریکا] مینمودند و توطئه را م توجه این دو کشور میدانستند و کمتر نام سوریه برده می شد.»[٢]

[١] ٦٦. همان، صص ٢٥ و ٢٦.

[٢] ٦٧. سند شماره ٢١٢٤٣٤ مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: نشریه گزارش مستقیم، وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، ١٢/٢/١٣٦٥، صص ١١ و ١٢.