وی سه عامل تهدیدکننده در این منطقه را چنین شرح داد: ١. دشمن با پیشروی در چند قسمت، خط پدافندی را ناقص کرده بود و هرلحظه احتمال سقوط خط پدافندی و خطوط اولیه وجود داشت. ٢. میان دو محور قرارگاه کربلا و قرارگاه نجف به سبب ایجاد آبگرفتگی از سمت کارخانه نمک، شکاف بزرگی ایجاد شده بود. ٣. عراقی ها در جاده استراتژیک خود را به خط ما نزدیک کرده و روی جاده شنی مستقر شدهاند. داناییفر این عوامل را خطر عمده و از علل اجرای عملیات در منطقه فاو برشمرد.

جانشین فرمانده قرارگاه کربلا دلیل دوم اجرای عملیات را تقویت روحیه نیروهای خودی اعلام کرد و توضیح داد که فشارهای متعدد و مستمر عراق برای بازپسگیری گامبه گام منطقه فاو سبب شده بود تا ما همواره نیروها را درحال آمادهباش نگهداریم و به آنان هشدار دهیم که هرلحظه احتمال پاتک عراقی ها وجود دارد و آنان را به تحکیم مواضع ترغیب کرده و کارهایی کنیم که در طول جنگ نکرده بودیم. مثلاً هر شب منور بزنیم که دشمن نیاید، موانعی نظیر سیمخاردار و موانع خورشیدی جلوی مواضع خود ایجاد کنیم؛ کارهایی که برای نیروهای ما تازگی داشت و روحیه پدافندی در نیروها به وجود آورده بود که خیلی رنجآور و برای حرکتهای آینده مسئلهساز بود.

به اعتقاد داناییفر ایجاد موانع و آباندازی در جلوی مواضع پدافندی برای جلوگیری از تهاجمات احتمالی دشمن، این گمان را در عراقی ها تقویت کرد که ما نه میخواهیم و نه میتوانیم در فاو عملیات کنیم. به همین دلیل دشمن با خیال آسوده نیروهای خود را از این منطقه به جبهه های دیگر برد و با هدف به رهبرداری سیاسی و تبلیغاتی در مناطقی که میدانست حتماً پیروز می شود، عملیات اجرا کرد.

داناییفر درباره عملیات اخیر در منطقه فاو گفت: «لشکر٢٥ کربلا با ٥ گروهان، لشکر٤١ ثارالله(ع) با ٢ گروهان و لشکر٨ نجف در عملیات شرکت کردند. لشکر٢٥ کربلا مأموریت داشت با عملیات روی جاده شنی پیش برود و با لشکر٣١ عاشورا الحاق نماید. لشکر٤١ ثارالله(ع) یک گروهانش روی دژ و گروهان دیگرش روی جاده آسفالت و لشکر٨ نجف میبایست قرارگاه دشمن را که پیش رویش بود، تصرف کند. شناساییها از مواضع عراقی در طول پنج روز (٢٠ تا ٢٥ فروردین) انجام شد. پس از آمادگیهای لازم، عملیات ساعت ٤ شب [بامداد ٨/٢/١٣٦٥]، آغاز شد و تا ظهر روز بعد، یگانهای خودی توانستند به اهدافشان دست پیدا کنند. البته در حین عملیات، لشکر٨ نجف به لحاظ اینکه در جناح راستش تانکهای دشمن حضور داشتند، فشار بیشتری متحمل شد. پس از آن، شب ٩/٢/١٣٦٥، تیپ٥٠١ عراق با واحدهایی از تانک و پیاده در محور لشکر٨ نجف پاتک کردند که نیروهای خودی تلفات خوبی بر دشمن وارد کردند. لشکر٤١ ثارالله(ع) بعد از مرحله اول عملیات، بدون هماهنگی با ما، از حد خودش بیشتر جلو رفت که البته از عراقی ها انهدام خوبی کرد؛ ولی ٤ شهید و ١٢ مجروح و ١ اسیر داد. در