در فروردین ١٣٦٥، امریکا به به انه مبارزه با تروریسم، پایتخت و کاخ ریاست جمهوری لیبی را بمباران کرد. این اقدام به ظاهر از راهبرد مقابله با ضدشورشگری به راهبرد مداخلهگرانه تغییر ماهیت داده بود و با طرح تئوری مبارزه با تروریسم در به ترین پوشش برای ورود به فاز نظامی علیه لیبی انجام شد. امریکا برای هدف قراردادن لیبی چند دلیل داشت: ١. حمایت لیبی از ایران در جنگ با عراق (که به مثابه برجستهشدن مواضع ضدامپریالیستی لیبی تلقی می شد) ٢. مواضع صریح ضدامریکایی لیبی ٣. کمک لیبی به جنبش های آزادیبخش؛ آنچه این اتهام را قوت بخشیده بود مقابله کشور های مرتجع عرب با لیبی، موافقت جناح راست کشور های عربی با امریکا و موافقت کشور های اروپایی درمورد بمباران لیبی بود.

به هرحال درپی درخواست لیبی، مقرر شد ابتدا وزرای امور خارجه کشور های عرب یک اجلاس مقدماتی به منظور تعیین دستور کار اجلاس سران کشور های عرب در شهر فاس مراکش برگزار کنند. اما این امر از همان ابتدا با سنگاندازی کشور های جناح راست عرب به ویژه عربستان سعودی، کویت و سپس عراق مواجه شد، زیرا آنها خواستار اضافهشدن موضوعات دیگر به خصوص موضوع جنگ ایران و عراق به دستور کار اجلاس مذکور بودند. درحالیکه لیبی، الجزایر، سوریه و یمنجنوبی اعتقاد داشتند تجاوز امریکا به لیبی باید تنها موضوع بحث اجلاس باشد. به نظر میرسد هدف کشور های جناح راست عرب کمرنگ جلوهدادن حمله امریکا به لیبی بود، بنابراین تمایل چندانی به برگزاری اجلاس نداشتند و نمیخواستند راه های عملی برای مبارزه با امریکا را بپذیرند، زیرا این مسئله با ماهیت خط مشی سیاسی آنها در تعامل با امریکا (به دلیل وابستگیشان به واشنگتن) تناقض داشت، از طرفی به گفته وزیر امور خارجه امریکا، حمله به لیبی با تأیید اعراب انجام شده بود. از سوی دیگر، کشوری نظیر عراق که جوهره سیاست خارجی لیبی را حمایت از ایران و تجاوز به اتحادیه عرب میدانست مجبور به حضور در اجلاسی بود که باید در حمایت از لیبی برای مقابله با امریکا راه های عملی اتخاذ کند. بدین ترتیب باوجود این اختلافات ماهوی، اجلاس وزرای امور خارجه کشور های عرب برگزار شد، اما بدون دستیابی به نتیجه ای برای تعیین دستور کار اجلاس سران به کار خود پایان داد.

گفتنی است جمهوری اسلامی ایران نه تنها حمله به لیبی را محکوم کرد، بلکه در ١١/٢/١٣٦٥ در بیانیه مشترکی با لیبی اعلام کرد با تمام امکانات خود با تهاجم مجدد امریکا علیه لیبی مقابله خواهد کرد. آنچه مسلم بود برای تهران ارتباط با طرابلس بسیار اهمیت داشت، زیرا ایران تجهیزات و تسلیحات خود را به سبب تحریم ازسوی کشور های غربی و بدون داشتن ارتباط با کشور های بلوک شرق ازطریق لیبی تأمین میکرد. درواقع علاوه بر سوریه، لیبی از منابع اصلی تأمین سلاح ایران به شمار می آمد. ازاینرو مقامات دولتی ایران همواره با هدف گسترش مناسبات و همکاری نظامی - اقتصادی به این کشور سفر می کردند.