و در روابط خود با تهران و بغداد تجدیدنظر کرده و توازن برقرار کند، وارد مرحله جدیدی شد. در دیدار مقامات سیاسی دو کشور، ایران دو شرط دیگر برای کمک به آزادی گروگان های فرانسوی مطرح کرد: نخست استرداد وامی که فرانسه از ایران دریافت کرده بود و دوم اخراج کادر رهبری و اعضای سازمان مجاهدین خلق (منافقین) از فرانسه یا ایجاد محدودیت و جلوگیری از فعالیت این سازمان علیه ایران. پس از آن، هیئت های سیاسی - اقتصادی دو کشور در چند دیدار، مذاکرات مفصل و جدیتری را برای رفع اختلافات و برآوردهکردن انتظارات یکدیگر انجام دادند. ایران قاطعانه دخالت خود را در موضوع گروگانگیری رد کرد و فرانسه نیز از سیاست خود مبنیبر حمایت از عراق عقب نشینی نکرد. بااینحال، فرانسویها به توانایی و نفوذ سیاسی ایران در منطقه و به ویژه لبنان چشم دوخته بودند. در سفر مهم معاون نخستوزیر ایران به فرانسه در ٣٠/٢/١٣٦٥، مقامات فرانسوی قول دادند که محدودیت ویژه ای را برای فعالیت منافقین اعمال کنند و کارشناسان و هیئت های اقتصادی را برای رسیدگی به مسئله بدهی فرانسه به ایران تعیین کنند. در این چارچوب معاون نخستوزیر ایران در سفر به فرانسه، گروگانگیری را مخالف مبانی دین اسلام برشمرد و با تکذیب هرگونه رابطه ایران با گروگانگیرها تصریح کرد که ایران هر کاری که قادر باشد در هرجای جهان در مخالفت با گروگانگیری انجام خواهد داد. دراینزمینه، نماینده ایران در سازمان ملل نیز اتهام باجگیری ایران از یک دولت برای وساطت آزادی گروگانها را رد کرد و گفت: هیچگونه باجگیری در کار نبوده، بلکه کاهش بحران بین تهران - پاریس کمک خواهد کرد تا رهبران دو کشور در تماس های خود، مسائل و مشکلاتشان ازجمله گروگانگیری را حل کنند.

با افزایش ارتباطات و سفر های مقامات سیاسی ایران و فرانسه، رسانه ها نیز بیشازپیش به تحلیل و بازتاب روابط دو کشور پرداختند. برخی مدعی شدند گروگان های فرانسوی زودتر از گروگان های امریکایی آزاد خواهند شد. بعضی نشریات فرانسوی، ایران را به باجگیری از فرانسه متهم کردند. روزنامه فیگارو این روابط را نوعی معامله برشمرد و روزنامه لیبراسیون از آن به عنوان کلید حل معما در تهران یاد کرد، روزنامه لوکوتیدین دوپاری نیز با اشاره به اینکه دولت سوریه برای رفع اتهام پیوند خود با تروریسم تلاش بیشتری را برای آزادی گروگانها انجام میدهد، تصریح کرد که توانایی دمشق در مقایسه با ایران در آزادی گروگانها موردتردید است.^^^^^

اجلاس وزرای امور خارجه کشور های عرب

از دیگر رویداد های سیاسی این مقطع، درخواست لیبی برای برپایی اجلاس فوقالعاده سران کشور های عربی با هدف بررسی و محکومیت حمله نظامی امریکا به آن کشور بود.