هیچکس این مطلب را در ایران رد نمیکند که داوطلبان واقعاً همگی داوطلب هستند. در محافل بورژوایی ایران که مخالفترین محافل در ایران هستند و در محلههای زیبای شمیران، صحبت از تعصب می شود، اما هیچکس نمیگوید که این داوطلبان به زور به جبهه میروند.

علی ٢٢ ساله، پسر یک دهقان حوالی قم است که خرج نگهداری هفت فرزند خود را با زراعت سه هکتار زمین تأمین میکند. داستان جلال نمونه است؛ او فرزند یک دکاندار جزء است که برای انتقام خون شهدای محله خود داوطلب شده بود. در جبهه مأموریت شکستن خط مقدم جبهه دشمن به او محول شده بود. اسد ٢٥ ساله که نیمی از بدنش فلج است. بیش از سه سال پیش در جبهه بین اهواز و آبادان مجروح شده است، پس از دو سال خدمت سربازی مجدداً داوطلب شده بود. او میگوید: من میخواستم بلافاصله پس از انجام خدمت سربازی دوباره به جبهه اعزام شوم، اما مقررات مانع از این کار می شد. من مجبور شدم ٦ ماه صبر کنم تا بتوانم بروم.

[میپرسم] چرا داوطلب شده است؟ وی که از شدت هیجان میلرزد پاسخ میدهد: تازمانیکه خون در رگهایمان داریم وظیفه ماست که از مستضعفین دفاع کنیم. ... آمادهایم تا به یک حمله انتحاری علیه ناوهای جنگی امریکایی و فرانسوی در خلیج [فارس] دست بزنیم. این مطلب را به اطلاع نمایندگان پارلمان رساندهایم، برای ما خدا یک ایده ذهنی نیست، ما این ایده را به مرحله عمل درآوردهایم.»

خبرنگار لوموند، سپس نتیجهگیری خود را با این عبارات به پایان میرساند: «با این ایمان عمیق و سوزان، جان تازهای در کالبد انقلاب ایران دمیده شده است. انقلاب پس از بسیج نیروها در شهرها، اکنون به بسیج صدها هزار داوطلب در روستاها میپردازد. ... بسیج تودهای صدها هزار داوطلبی که از چند ماه پیش آغاز شده و همچنان ادامه دارد باعث به وجودآمدن ضدونقیضترین فرضیهها در میان دیپلماتها و وابستههای نظامی خارجی مقیم تهران که قادر نیستند تعداد افراد بسیجشده را تخمین بزنند، شده است.

ایرانیها همچنین درزمینه تسلیحات موفق شدهاند موشکهای زمینبه هوای جدیدی تهیه کنند که با کمک آنها خواهند توانست از تعدادی از اهداف اقتصادی راهبردی دربرابر حملات تلافیجویانه احتمالی نیروی هوایی عراق محافظت کنند.»[١]

[١] ٦٤. روزنامه ابرار، ٢٨/٢/١٣٦٥، ص٣.