اما سؤال اصلی این بود که عراق تا چه زمانی میخواهد به تاکتیک آفندی ادامه دهد و چگونه باید با آن مقابله کرد؟ فرماندهان سپاه اگرچه از بدو حمله عراق به مواضع پدافندی ارتش جمهوری اسلامی در منطقه فکه، پیچ انگیزه، حاج عمران و مهران با دشمن مقابله کردند، اما همواره با یک چالش مهم مواجه بودند؛ آنها میدانستند هدف اصلی عراق بازپسگیری فاو است، ازاینرو یا باید همچنان تمام توان خود را معطوف به حفظ و نگهداری فاو می کردند یا با اقدام قاطع نظامی، خط بطلانی بر پایان راهبرد نظامی جدید عراق میکشیدند. دراین خصوص دیدگاههای متفاوتی وجود داشت. برخی فقط بر حفظ فاو تأکید داشتند و با انتقال یگانهای رزمی قوی برای مقابله با حملات عراق در مناطق دیگر مخالفت می کردند. عدهای معتقد بودند با تداوم عملیات های محدود در فاو میتوان عراق را در وحشت ادامه پیشروی نیرو های ایران در این منطقه بازهم در موضع انفعال قرار داد. دسته دیگر با یادآوری ضرورت مقابله با حملات عراق و تعیین اولویت برای تقویت خطوط پدافندی حساس، بر اجرای عملیات در جبهه های جنوب، غرب و شمال غرب تأکید داشتند. در این بین، دیدگاه سوم مورد توجه قرار گرفت و برپایه آن تدبیر و برنامه ریزی شد. به طوریکه با اجرای آن نه تنها عراقی ها در هر سه عملیات فکه، پیچ انگیزه و حاج عمران از دستیابی به اهدافشان بازماندند، بلکه رزمندگان در ٩/٤/١٣٦٥ با حمله متقابل به عراق در منطقه مهران در عملیاتی موسوم به “کربلای یک” علاوه بر آنکه آنها را مجبور به عقب نشینی از کل مناطق اشغالی کردند، موفق شدند بخشی از ارتفاعات مهم در خاک دشمن را به تصرف خود درآورند.^^^^ لذا در چارچوب دیدگاه سوم، فرماندهان نظامی سپاه - در طول مقطع زمانی ١٠ اردیبهشت تا ١٤ خرداد ١٣٦٥ - تدابیری را اتخاذ و اجرا کردند که مهمترین آنها بدین شرح است:

١. ابلاغ دستورالعمل فرماندهان قرارگاه مشترک خاتمالانبیا(ص) ١ و ٢ به قرارگاه های مشترک نجف ٢ و ٣ و ٤ نیروی زمینی ارتش و نیروی زمینی سپاه برای تهیه طرح های پدافندی مشترک به منظور مقابله با حملات ارتش عراق.

٢. ابلاغ دستورالعمل مربوط به تشکیل گردان های پدافندی ازسوی فرمانده نیروی زمینی سپاه.

٣. ابلاغ دستورالعمل فعالکردن خطوط دفاعی ازسوی قرارگاه نجف.

٤. ابلاغ دستورالعمل انجام مقدمات عملیات در فاو ازسوی قرارگاه کربلا.