پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٧ - ٥- پايدارى تا شهادت يا پيروزى
هنگامى مصداق ايمان تجلّى مىيابد كه حق از مصلحت، هدايت از هوى و هوس، رسالت از سياست و پيكار در راه خدا از آسايش و رفاه، فاصله مىگيرد.
بنابراين، پس از شهادت امام حسين عليه السلام هيچكس نمىتواند از نبرد با طاغوت سرباززند و آن را با اين بهانهها كه آوازهاش به خطر مىافتد، يا طاغوت زندگى او و خانواده و يا دوستانش را تهديد مىكند و يا اينكه ممكن است با چنين فداكارى به پيروزى نرسد، توجيه نمايد؛ زيرا امام حسين عليه السلام با قيام خويش جاى هيچگونه بهانهاى را باقى نگذاشته است.
در همان زمانى كه مردم كوفه از پيرامون سفير امام حسين عليه السلام، مسلم بن عقيل پراكنده شدند، بهانهاى چون اين بهانهها آوردند.
اينان به نمونههاى زشتى تبديل شدند و هركه مىخواهد از آنان پيروى كند، پيروى نمايد؛ امّا بداند كه سرانجامش در دنيا و آخرت بهتر از سرانجام آنها نخواهد بود. زيرا در دنيا دچار نفرين و لعنت و در آخرت گرفتار بدترين مجازاتها مىگردد.
اينك هركه مىخواهد خود را فريب دهد، يا خود را ببازد، يا با طاغوت صلح نمايد و يا در برابر آن تسليم گردد، پس همان كند؛ امّا بداند كه خداوند در كمين ستمگران است؛ و بداند كه خداوند كسانى را كه به هر بهانهاى امر به معروف و نهى از منكر را كنار گذاشتهاند، از چيرگى ظالمين و فتنهاى كه تنها به ستمكاران ايشان نمىرسد- بلكه همه را فراخواهد گرفت، چرا كه ديگران سكوت اختيار كردند- آگاه ساخته است. چنانكه خداوند متعال مىفرمايد: