پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - ٥- پايدارى تا شهادت يا پيروزى

مى‌شده است؟

و چگونه اين افراد شرم نمى‌كنند كه خود را از دوستداران و پيروان ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام مى‌خوانند. امامى كه هرچه و هركه داشت، حتّى نوزاد كوچكش را در راه اسلام قربانى نمود، سپس فرمود:

«صَبْراً عَلى‌ قَضائِكَ يا رَبِّ، لَاإِلهَ سِواكَ يا غياثَ الْمُسْتَغِيثِين، ما لِي ربٌّ سِواكَ ولَا مَعْبُودٌ غَيْرَك...» [١]

. «صبر بر تقديراتت پروردگارا! اى كه هيچ معبود به حقّى جز تو نيست، اى فريادرس فريادخواهان، هيچ صاحب اختيار و معبودى جز تو ندارم.»

اينگونه افراد برجسته‌ترين مصداق اين فرموده خداوند هستند كه:

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ فَإِذَا أُوذِيَ فِي اللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللَّهِ وَلَئِن جَاءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ أَوَلَيْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِي صُدُورِ الْعَالَمِينَ‌ [٢].

«و از مردم كسانى هستند كه مى‌گويند: به خدا ايمان آورده‌ايم. امّا هنگامى كه در راه خدا شكنجه و آزار مى‌بينند، آزار مردم را همچون عذاب الهى مى‌شمارند (و از آن سخت و حشت مى‌كنند)؛ ولى هنگاميكه پيروزى از سوى پروردگارت (براى شما) بيايد، مى‌گويند: ما هم با شما بوديم (و دراين پيروزى شريكيم). آيا خداوند به آنچه در سينه‌هاى جهانيان است آگاه‌تر نيست؟!»