پيشوايان صديقين امام حسين(ع) تجلى حقيقت - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٣ - ١- امام حسين عليه السلام آموزگار دين مبين اسلام

أَفَحَسِبَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَن يَتَّخِذُوا عِبَادِي مِن دُونِي أَوْلِيَاءَ إِنَّا أَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكَافِرِينَ نُزُلًا [١].

«آيا كافران پنداشته‌اند كه بندگان مرا به ناحق به جاى من به دوستى بگيرند، بايد بدانند كه ما جهنّم را چون منزلگاهى براى كافران آماده كرده‌ايم.»

همانا توحيد و نفى خدا واره‌هايى كه مردم آنان را شريك خداوند متعال قرار داده بودند، محور نبرد بزرگ ميان رسالتها و امّتهاى گمراه بود. هيچيك از دشمنان پيامبران، ربوبيت پروردگار متعال را نفى نمى‌كردند، امّا بر وجود خدايان ديگر در كنار خداوند متعال اصرار مى‌ورزيدند. لكن هنگاميكه پيامبران اين امر را نپذيرفتند و از آن تبرى جستند، نبرد بزرگ به وقوع پيوست كه در نتيجه آن، پيامبران خدا، به يارى او پيروز گشتند و مشركان شكست خوردند؛ حال اينكه از آنها جز نامهايى كه شايسته نفرين هستند، به جاى نمانده است.

رسالتى كه خداوند متعال بر دوش حضرت نوح عليه السلام نهاد، دراين عبارت خلاصه مى‌گرديد:

أَن لَاتَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ‌ [٢].

«كه جز خداوند را مپرستيد، كه من بر شما از عذاب روزى سهمگين مى‌ترسم.»

همچنين خلاصه رسالت خدا، كه آن را بر دوش حضرت هود