اين اهداف الهى به نوبه خود به برخى از امور زندگى بخش، منتهى مى‌شد كه معمولًا مورخان هنگام بر شمردن حكمت صحيفه سجّاديه از آنها ياد مى‌كنند و ما نيز به طور بسيار خلاصه به آنها مى‌پردازيم:

الف- در دوره امام زين العابدين عليه السلام فشارها تا آنجا شديد بود كه زينب كبرى عليها السلام براى مدّتى واسطه‌اى ميان امام و مؤمنان در شؤون امامت بود و به فعاليّت مى‌پرداخت.

در چنين شرايط دشوارى طبيعى بود كه امام از طريق دعاهايى كه تا امروز نيز همچون نسيمى مُشك بار و آرامش بخش در ميان امّت وزيدن دارد، بينشهاى وحى و ارزشهاى رسالت را نشر دهد.

ب- امام به عنوان يك انقلابى خدا جو، از مبارزه با طاغوت و فساد كه او را به خاطر شرايط دشوار زمانه به رنج و سختى مى‌افكندند، دست بر نداشت بلكه با نيايشهايى كه دستگاه حكومتى نمى‌توانست او را از آنها منع كند به مبارزه با دستگاه طاغوت پرداخت. بدين گونه خداوند بر ما اتمام حجّت كرده كه هيچ گاه از مبارزه با طاغوتيان از پا ننشينيم و با هر وسيله ممكن، حتّى در سخت ترين شرايط اختناق و سركوب، به قيام بر ضدّ آنها ادامه دهيم.

ج- اين دعاها، با توجّه به محتواى والا و موعظه‌هاى ربّانى كه در بر دارند، وسيله‌اى براى تربيت مردم بر تقوا و فضيلت و ايثار و جهاد مى‌باشد. نخبگان امّت، همچون گياهى نورسته كه از نور خورشيد تغذيه‌