اوليايش است، و نيز با دعاهايى كه ما از نيايشهاى پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيتش عليهم السلام به ارث برده‌ايم، او را بخوانيم. به نظر مى‌رسد كه تمام اين دعاها را بندگان خدا از پيامبران و آنان از وحى الهى، به ارث برده‌اند، يا دست كم بايد اين نيايشها را تجليات وحى بر دلهاى بندگان هدايتگر و مقرب خدا دانست، و يا انعكاس معارف وحى بر دلهاى پاك و زبانهاى صادق آنان به شمار آورد.

بنابر اين، دعاهاى مأثور روى ديگر وحى مى‌باشند. اين دعاها سايه وحى و پرتو درخشان و تفسير و تأويل آن مى‌باشند. همچنين نيايشها گنجينه‌هاى معارف ربّانى و ديواره‌هاى نفوذ ناپذير حكمت‌اند و در مقدمه آنها، دعاهاى صحيفه سجاديه قرار دارند كه از كلمات امام زين العابدين عليه السلام گرد آورى شده‌اند.

امام زين العابدين از اين نيايشها، چه هدفى را تعقيب مى‌كرد؟

بى‌گمان اين دعاها، پرتويى از قلب روشن شده او به ايمان و سيلابى از دل نورانى او به عشق خدا بود. اين واژه‌ها بر لبان مردى جارى مى‌شد كه در محبّت پروردگارش ذوب مى‌شد. تمام اين دعاها، رسا و روانند و هيچ نشانى از تكلّف در آنها ديده نمى‌شود.

آرى اين نيايشها، اهداف فراوانى را تحقّق بخشيدند، برجسته ترين آنها، آن بود كه به بندگان خدا بياموزد كه چگونه با پروردگار بزرگشان سخن گويند و در بارگاهش گريه و زارى سر دهند، و خشنودى او را خواستار شوند و به نامهاى نيكش بخوانند و چگونه از او خواهش كنند