امام حسن نيز با معاويه به رويارويى برخاست وبه خاطر مصلحت مسلمانان دست از جنگ برداشت. امام حسين هم نخست با تمسك به روشهاى صلح جويانه با معاويه رو به رو شد، سپس در برابر فرزند نا بكارش يزيد، دست به شمشير برد تا آنكه مظلومانه به شهادت رسيد.

ديگر ائمه نيز هر يك به طور غير مستقيم و با به كارگيرى روشهاى گوناگون ايفاگر نقشهاى سياسى خود بودند، حال آنكه شرايط عمومى دوران امام سجّاد، به‌خاطر عواملى كه بعداً به‌بيان آنها خواهيم پرداخت، اقتضا مى‌كرد كه آن‌حضرت بيشتر به دعا و نيايش پروردگار روى آورد.

از اين رو زندگى امام سجّاد عليه السلام تابلويى است كه به نور پروردگارش درخشان شده و تجلّى خيره كننده ايمان خالص و عشق شديد به خداوند و عبادت وبندگى اوست.

هنگامى كه صفات امام على بن الحسين عليهما السلام را از زبان امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم، پى مى‌بريم كه ولايت خدا و ولايت اوليايش يعنى چه؟ وچرا اين همه بر آن تأكيد شده است؟ و چگونه زندگى امام سجّاد پرتويى از اين نور الهى است؟ امام پنجم حضرت محمد باقر مى‌فرمايد:

«على بن الحسين عليهما السلام در هر شبانه روز هزار ركعت نماز مى‌خواند چنان كه امير مؤمنان عليه السلام مى‌خواند. پانصد درخت خرما داشت و پاى هر درخت دو ركعت نماز مى‌گزارد و چون به نماز مى‌ايستاد رنگ سيمايش دگرگون مى‌شد.

در نماز مانند بنده‌اى كه پيش فرمانرواى بزرگى ايستاده، مى‌ايستاد