مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٨ - مناظره با برخى از فرماندهان صبر و شكيبايى در برابر غصب خلافت، چرا؟!!

مشكلات آنان را يارى كرد.

يادآور مى شويم: اين سؤال كه امروز مطرح است، ريشه ديرينه اى دارد و در عصر خود اميرمؤمنان، به عنوان سؤال ويژه مطرح بود.

صدوق ـ كه رضوان خدا بر او باد ـ، در «علل الشرائع» گفتگوى امام را در اين باره شرح مى دهد و طبرسى نيز در كتاب «احتجاج» و همچنين ابن شهرآشوب در «مناقب» خويش، آن را نقل مى كنند.

بنابراين شايسته است پاى گفتگوى پرسشگران با اميرمؤمنان(عليه السلام)بنشينيم و به پاسخ هاى امام(عليه السلام) گوش فرا دهيم.

امام(عليه السلام) پس از بازگشت از جنگ خوارج در نهروان، روزى در ميان سران سپاه، و ديگر مجاهدان نشسته بود، يكى ازآنان، اين سؤال را مطرح كرد:

دوستدار على(عليه السلام): ما در اين مدت كوتاه، از شما دو نوع مبارزه و مجاهده ديديم. نخست در جنگ جمل، پيمان شكنان را تار و مار كرديد و در جنگ صفين اگر سياست قرآن بر سر نيزه كردن نبود، كار آنان نيز به پايان مى رسيد، اخيراً در منطقه نهروان نيز، خوارج را سركوب كرديد، ولى با اين هه چرا با فرزندان تيم(ابوبكر) و عدى(عمر) كوچكترين مخالفتى نكرديد و دست روى دست نهاديد و در انتظار آينده بوديد؟!

شجاعت و دلاورى هاى شما در اين نبردهاى سه گانه با آن سكوت و زاويه نشينى سازگار نيست، چگونه اين دو حالت مخالف را توجيه مى كنيد؟

اميرمؤمنان(عليه السلام): من پيوسته ستمديده بوده ام و حق مرا