مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٢ - ٥ آيا اميرمؤمنان با خليفه وقت، بيعت كرد؟

١. بيعت با أبى بكر عين هدايت، و تخلّف از آن، عين ضلالت;

٢. بيعت با أبى بكر عين ضلالت و سرپيچى از آن عين هدايت;

٣. بيعت و ترك بيعت، هر دو يكسان و عين هدايت بود;

٤. بيعت و ترك بيعت با أبى بكر يكسان و هر دو بر خطا بود.

دو صورت اخير، قابل طرح نيستند، زيرا معنا ندارد كه حق، در هر دو طرف نقيض باشد، و يا يك شيئى به دو صفت متضّاد، موصوف گردد.

بنابراين; سخن بر دو صورت نخست متمركز خواهد بود. مشايخ ما معتقدند صورت نخست عين حقيقت بوده است، يعنى خوددارى او مايه هدايت و ترك آن، مايه خطا بوده است، و هرگز نمى توان صورت دوم را پذيرفت و گفت، خوددارى او ضلالت و بازگشت از آن عين هدايت باشد، زيرا لازمه آن اين است كه اميرمؤمنان در اين دوره كه بنابر قولى شش ماه طول كشيده برضلالت بوده و هدايت از او سلب شده است، در حالى كه پيامبر مى فرمايد: «على مع الحقّ و الحقّ مع على يدور معه حيثما دار».[١]

و به تعبير ديگر، مسلمانان درباره خلافت ابى بكر به دو گروه تقسيم مى شوند،

١. گروهى امامت او را صحيح ندانسته و معتقدند كه برپايه استوارى قرار نگرفته است،

٢. گروهى ديگر كه اهل سنت باشند، مى گويند: ميزان در امامت، عدالت، نسب صحيح، دانش و توانايى بر اداره كشور است و شكى نيست