مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٥ - مناظره با خوارج

مسلماً خدا و رسول او بر حق هستند و طرف مخالف بر گمراهى آشكار، ولى براى جلب نظر طرف، اين نوع سخن گفتن راه زيبا و عادلانه است.

خوارج: شما داورى را به ديگرى واگذار كرديد و ابوموسى را حَكَم و داور قرار داديد، در حالى كه شما بهترين حاكم بوديد.

پاسخ امام(عليه السلام): من در اين مورد، از پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله) پيروى كردم و او به گفته خدا، اسوه حسنه است.[١]

او درباره سرنوشت بنى قريظه، داورى را به سعد بن معاذ سپرد، كه هرچه بگويد طرفين بدان گردن نهند.

خوارج: شما غير خدا را حَكَم قرار داديد و در اين مورد چنين حقى نداشتيد، زيرا حُكم از آن خداست:(إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ للهِ).[٢]

پاسخ امام(عليه السلام): من قرآن را حَكَم قرار دادم، مسلّماً قرآن، كلام صامت و ساكت است و بايد فرد آشنايى آن را به سخن درآورد، و اين راه همان است كه قرآن، در مورد مُحْرِم، كه حيوانى را صيد كند، معين فرموده خدا مى فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد، در حال احرام، حيوانات را شكار نكنيد و هركس در حال احرام حيوانى را عمداً بكشد بايد كفاره اى معادل آن از چهارپايان بدهد. كفاره اى كه دو نفر عادل از شما معادل بودن آن را تصديق كنند و به صورت قربانى به حريم كعبه برسد...».[٣]