مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٠٦ - امام هادى (عليه السلام) و پرسشهاى فقهى

گفتند بايد سه نوع حدّ بر او زده شود، اما به چه دليل؟ برخى ديگر پيشنهاد سومى دادند.

متوكل كه شاهد اختلاف فقيهان دربارى بود، دستور داد نامه اى به امام هادى(عليه السلام) كه در سامرّا مى زيست بنويسند و پاسخ مسأله را بخواهند، نامه به دست امام رسيد و در پاسخ آن، چنين نوشت:

«او را مى زنند تا كشته شود».

پاسخ كوتاه امام براى يحيى بن اكثم و ديگر فقيهان دربارى سنگين آمد، گفتند: ما فتوا نمى خواهيم، دليل فتوا را مى خواهيم، و اين فتوايى كه ايشان داده اند نه با قرآن همسوست و نه با سنّت پيامبر(صلى الله عليه وآله).

بار ديگر نامه به امام (عليه السلام) نوشتند تا مدرك فتوا را بنويسد. زيرا فقيهان، بدون مدرك نمى توانند به مجرد فتواى شما قانع شوند.

امام هادى(عليه السلام) آيه زير را براى آنان نوشت و فرستاد كه اگر در آن آيه دقت كنند، مدرك فتواى امام براى آنان روشن مى شود.

(فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللهِ وَحْدَهُ وَ كَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ* فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا سُنَّةَ اللهِ التي قَدْ خَلَتْ فِي عِبَادِهِ وَ خَسِرَ هُنَالِكَ الْكَافِرُونَ)[١].

«امّا هنگامى كه عذاب ما را مشاهده كردند، ايمان آنها به حالشان سودى نداشت، اين سنت الهى است كه پيشاپيش در ميان بندگانش جارى بوده و در آن هنگام كافران زيان كار شدند».