مناظره هاى معصومان - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٠ - شكافتن و به هم آوردن آسمانها

رسيد و به عنوان آزمون از اين آيه پرسيد كه:

(أَوَ لَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا).[١]

«آيا آنان كه كافر شدند، نديدند كه آسمان ها و زمين پيوسته بودند و ما آنها را شكافتيم؟!».

امام باقر(عليه السلام) در حد فهم پرسشگر به قدرى پاسخ روشنى گفت كه او را نااميد كرد، فرمود: مقصود از پيوستگى آسمان آن است كه از آن، باران فرو نمى آمد و مقصود از پيوستگى زمين آن است كه از آن گياهى بيرون نمى آمد. خدا، آسمان را با فرستادن باران و زمين را به وسيله روياندن گياه شكافت.

بار ديگر عمرو بن عبيد سؤال پيشين را مطرح كرد كه مقصود از حلول خشم خدا بر انسان چيست؟ امام فرمود: در اين موارد بايد نتايج غضب را در نظر گرفت و آن، عقاب خداست و آن كس كه بينديشد كه چيزى خدا را از حالتى به حالت ديگر درمى آورد، او به خدا كفر ورزيده است.