الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٦٧ - نيايش چهل و چهارم دعاى آن حضرت به هنگام فرارسيدن ماه رمضان

منازل والاى آن راه مى‌يابند و همه اركان آن رعايت مى‌كنند و آن را به وقت خود، به آيين بنده تو و رسول تو محمد- صلى اللّه عليه و آله- در ركوع و سجود و همه فضيلتهايش، به كامل‌ترين وضوء و طهارت و در نهايت خشوع به جاى مى‌آورند.

اى خداوند، در اين ماه ما را موفق دار كه به خويشاوندانمان نيكى كنيم و به ديدارشان بشتابيم و همسايگانمان را به بخشش و عطاى خويش بنوازيم و اموالمان را از هر چه به ناحق بر آن افزوده‌ايم پيراسته داريم و با اداى زكات پاكيزه گردانيم و با آنان كه از ما گسيخته‌اند بپيونديم و با آن كه در حق ما ستمى روا داشته به مقتضاى انصاف رفتار كنيم و با آن كه با ما دشمنى ورزيده دوستى كنيم، جز آن كسان كه به خاطر رضاى تو با آنان دشمن شده‌ايم، كه با چنين دشمنى هيچ‌گاه سخن از دوستى نگوييم و همدل نشويم.

اى خداوند، در اين ماه ما را توفيق ده كه به كردارهاى پسنديده به تو تقرب جوييم، آن سان كه ما را از گناهان پاك دارى و از بازگشت به اعمال ناشايست نگه‌دارى، تا هيچ يك از ملائكه تو طاعتى به درگاهت نياورد جز آنكه از طاعت ما كمتر باشد و در تقرب به پايه تقرب ما نرسد.

اى خداوند، به حق اين ماه و به حق آن كس كه در اين ماه- از آغاز تا انجام- جبين عبادت به درگاه تو سوده، خواه ملكى بوده كه او را مقرب خود ساخته‌اى، يا پيامبرى كه به رسالتش فرستاده‌اى، يا بنده‌اى صالح كه از ميان بندگانت برگزيده‌اى، بر محمد و خاندانش درود بفرست و ما را سزاوار كرامتى كن كه به دوستان خود وعده داده‌اى. هر چه مبالغان در عبادت خود را نصيب داشته‌اى ما را نيز نصيب دار و به رحمت خود ما را در زمره كسانى قرار ده كه بهشت- آن بالاترين مرتبت- را سزاوارند.

بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و ما را دور دار از الحاد در توحيد خود و قصور در بزرگداشت خود و شك در دين خود و نابينايى‌