الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢١٣ - نيايش سى و دوم دعاى آن حضرت در حق خود پس از فراغت از نافله شب و اعتراف او به گناهان

فرمان نبرد به سختى بيم داده‌اى و هر كه را در راه خشنودى تو گام نزند، به عذاب تهديد كرده‌اى، از آتشى كه روشنايى آن تاريكى است و اندك آن دردناك است و اگر چه دور باشد گويى نزديك است، از آتشى كه شعله‌هايش يكديگر را مى‌بلعند و بر يكديگر مى‌پيچند، از آتشى كه استخوان‌ها را مى‌پوشاند و ساكنانش را آب جوشان به كام مى‌ريزد، از آتشى كه نه بر آن كس كه زارى كند ابقا كند و نه بر آن كس كه از او ترحم جويد رحمت آورد و ياراى آتش نيست كه بر خاشعان و تسليم شدگانش اندكى سبك‌تر تازد، بلكه آنان را با سوزنده‌ترين و دردناك‌ترين شكنجه و سخت‌ترين عقاب بگدازد.

اى خداوند، به تو پناه مى‌برم از كژدمهاى سهمناك آن، كه دهانها گشوده‌اند و از مارهاى دهشت افزاى آن، كه نيشها آخته‌اند و از آن آب جوشان كه احشاء و امعاء دوزخيان را شرحه شرحه كند و دلهايشان را از جاى بركند. اى خداوند، از تو راهى مى‌جويم كه از آن آتشم دور گرداند.

و واپس دارد.

بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و مرا به فضل و رحمت خود از آن آتش پناه ده و به حُسن عفو خويش از خطاهايم در گذر. اى بهترين پناه‌دهندگان، خوارم مگردان و فرو مگذارم.

بار خدايا، تو بندگانت را از هر رنج و مصيبت نگه مى‌دارى و حسناتشان ارزانى مى‌دارى و هر چه خواهى كنى، كه تو بر هر كارى توانايى.

بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندان او هنگامى كه از نيكان به نيكى ياد شود و شب و روز از پى يكديگر آيند، درودى كه امدادش را انقطاع نباشد و عددش در شمار نيايد، درودى كه هوا را در بر گيرد و زمين و آسمان را لبريز گرداند.