الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٧٨ - نيايش بيست و هفتم دعاى آن حضرت درباره مرزبانان

كوتاه كن و زبانشان از گفتن به بند آر و چنان كن كه شكست ايشان سبب پراكندگى و عبرت آن كسان گردد كه از پى‌شان مى‌آيند و چون ايشان را به خوارى در افكنى از آن پس هيچ لشكر انگيز طمع در ستيز با ما نكند.

اى خداوند، زنانشان از زادن سترون دار و مردانشان را از آب پشت بخشكان و نسل چارپايان و ستورانشان منقطع گردان. آسمانشان را مفرماى كه بر آنان قطره‌اى ببارد و زمينشان را مفرماى كه گياهى بروياند.

بار خدايا، بدين نيايش، بلاد مسلمانان نيرومند گردان و شهرهاشان استوار. اموالشان را فزونى ده و چنان كن كه از نبرد با دشمن فراغت جويند و روى به پرستش تو نهند و به جاى پيكار با دشمن با تو خلوت كنند، تا مردم سراسر زمين كسى جز تو نپرستند و در برابر كس جز تو چهره بر خاك نسايند.

بار خدايا، مسلمانان هر ثغرى را براى نبرد با مشركانى كه در برابر ايشانند بسيج فرماى و آنان را به گروههايى از ملائكه كه پى در پى، از پس هم، به ياريشان فرود مى‌آيند يارى نماى، تا دشمنان تو را تا آنجا كه خاك زمين به پايان مى‌رسد به كشتن و اسير كردن واپس رانند، يا آنكه مشركان اقرار كنند كه تويى اللّه، آن خداى كه جز او خدايى نيست، يكتا و بى‌انباز.

اى خداوند، چنان كن كه اين دعا همه دشمنانت را در اقطار بلاد در بر گيرد: از هندوان و روميان و تركان و خزران و حبشيان و مردم نوبه و زنگبار و سقلابيان و ديلميان و ديگر امم مشرك كه نام و صفاتشان كس نداند و تو خود به علم خود شمارشان كرده‌اى و به قدرت خود بر آنان اشراف دارى.

اى خداوند، مشركان را به مشركان مشغول دار تا از تطاول بر بلاد