الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٥٩ - نيايش ششم دعاى آن حضرت به هنگام پگاه و شامگاه

نيايش ششم [١]

حمد و سپاس خداوندى را كه به قوّت خود شب و روز را بيافريد و به قدرت خويش آن دو را از يكديگر فرق نهاد و هر يك را حدّى محدود و زمانى معيّن قرار داد. به تقدير خويش از يكى مى‌كاهد و بر ديگرى مى‌افزايد و بر يكى مى‌افزايد و از ديگرى مى‌كاهد، تا بندگانش را توان به دست آوردن قوت باشد و امكان پرورش. شب را بيافريد تا بندگانش در آن از رنج و تلاش بياسايند و آن را به مثابه پوششى گردانيد تا در آن به خواب راحت روند: تنشان بدان آسوده شود و نيرو گيرد و خود به لذت و كاميابى رسند. روز را بيافريد تا در روشنايى آن به طلب فضل و نعمت.

خداوندى پردازند و رزق او را فرا چنگ آرند و در زمين خدا به سير و سفر روند، تا هم از نعم اين جهان عاجل برخوردار شوند و هم در آن جهان به سعادت آجل رسند. به همه اين‌ها كارشان به صلاح مى‌آورد و از كردارهايشان آگاه مى‌شود و مى‌نگرد كه در اوقات فرمانبردارى‌اش چگونه‌اند و اعمال واجب چسان به جاى مى‌آورند و احكام او چسان مجرى مى‌دارند، تا بدكاران را به كيفر بد رساند و نيكوكاران را پاداش نيك دهد.