الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٣٦٩ - نيايش پنجاه و دوم دعاى آن حضرت به هنگام طلب به اصرار از بارى تعالى

نيايش پنجاه و دوم [١]

اى خداوند يكتايى كه در آسمان و زمين چيزى بر تو پوشيده نيست و چگونه تواند- اى خداى من- چيزى كه خود آن را آفريده‌اى بر تو پوشيده ماند، يا چگونه شمار نتوانى كرد آنچه خود آن را پديد آورده‌اى، يا چگونه از تو پنهان تواند ماند آنچه تدبير كار او به دست توست، يا چگونه از تو تواند گريخت آن كه اگر روزى‌اش ندهى زنده نخواهد بود، يا چگونه از چنبر فرمان تو تواند رست آن كه راهى جز حيطه فرمانروايى تواش در پيش نيست.

اى خداوند، منزهى تو. از آفريدگانت آن كه تو را بيشتر شناسد، بيشتر از تو ترسد و آن كه تو را بيشتر فرمان برد، خضوعش در برابر تو بيشتر باشد و آن كه تواش روزى دهى و او ديگرى را پرستد، در نزد تو از همه كس فرومايه‌تر است.

اى خداوند، منزهى تو. سلطه و قدرت تو را نمى‌كاهد كسى كه به تو شرك آورد و پيامبرانت را به دروغ نسبت دهد. آن كس كه خواست تو را خوش ندارد، نتواند فرمانت را نپذيرد و آن كس كه منكر قدرت تو بود، خود را از تو در امان نتواند داشت و آن كس كه جز تو ديگرى را پرستد، از كيفر تواش گريزى نيست و آن كس كه ديدار تو را نخواهد، نتواند تا ابد در دنيا زيستن گيرد.

اى خداوند، منزهى تو. چه رفيع است مقام تو، چه قهّار است قدرت تو، چه سخت است نيروى تو، چه نافذ است فرمان تو.

اى خداوند، منزهى تو. مرگ را بر همه آفريدگانت مقرر داشته‌اى:

خواه به يكتاييت بپرستند يا نپرستند. همه چشنده شرنگ مرگند و همه‌