الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٣٠ - نيايش سى و هفتم در اعتراف به تقصير در اداى شكر

در برابر آن برايشان ثوابى مقرر داشته‌اى و اجرى عظيم داده‌اى- چيزى است كه آنان را در برابر تو ياراى سر بر تافتن از آن بوده است كه پاداششان مى‌دهى، يا آنكه خود سبب آن نبوده‌اى كه اكنون جز ايشان عطا مى فرمايى! نه چنين است- اى خداوند من- كه زمام كار بندگان تو به دست تو بوده پيش از آنكه توان عبادتشان باشد و ثواب ايشان را مهيا كرده‌اى پيش از آنكه به اطاعتت روى آرند. زيرا شيوه تو بخشندگى است و خوى تو نيكوكارى است و راه و آيين تو بخشايندگى.

بار خدايا، همه آفريدگان معترفند كه هر كه را عقوبت كنى بر او ستم نكرده‌اى و همگان بر اين گواهند كه هر كه را از عذاب رهايى بخشى در حق او احسان كرده‌اى و همه اقرار مى‌كنند كه حق عبادت و شكر تو را آن چنان كه در خور آن هستى به جاى نياورده‌اند.

بار خدايا، اگر آدميان را شيطان نفريفته و از طاعت تو باز نداشته بود، هيچ گنهكارى جامه جان به گناه نمى‌آلود و اگر باطل را در چهره حق جلوه نمى‌داد، هيچ گمگشته‌اى راه تو گم نمى‌كرد.

خداوندا، منزهى تو. وه كه چه آشكار است نشان كرم تو در معامله با آن كه اطاعتت كند يا معصيت ورزد: فرمانبردار را پاداش نيكو مى‌دهى و حال آنكه تو خود توان فرمانبردارى‌اش داده‌اى و كيفر گناهكار را با آنكه در مؤاخذتش قدرت دارى به تأخير مى‌افكنى. هر دو را چيزى عنايت مى‌كنى كه نه سزاوار آن بوده‌اند و اعمالشان از احسانى كه در حقشان روا مى‌دارى قاصر است.

بار خدايا، اگر آن را كه فرمانبردار توست، به مقتضاى عملش- كه تو خود بر آنش گماشته‌اى- پاداش مى‌دادى، بيم آن بود كه ثواب تو از دست بدهد و نعمتى كه عنايتش داشته‌اى زايل گردد. ولى تو به كرم خود، در برابر اندك زمانى عبادت در اين دنياى فانى، پاداشى طولانى و