الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ٢٢٩ - نيايش سى و هفتم در اعتراف به تقصير در اداى شكر

نيايش سى و هفتم [١]

بار خدايا، كس هنوز سپاس نعمتت را چنان كه بايد به جاى نياورده كه نعمت ديگرش ارزانى دارى و شكرى ديگرش واجب گردانى.

بار خدايا، بنده تو، هر چه در طاعت تو كوشد به جايى نرسد و از طاعت تو، آن سان كه در خور فضل توست، قاصر آيد.

بار خدايا، شكرگزارترين بندگان تو از سپاس تو عاجزاند و عبادت كننده‌ترين عابدان تو در عبادت خويش قاصر.

هيچ كس مستحق آن نيست كه تواش بيامرزى و آمرزش تو به پاس شايستگى او باشد، و هيچ كس مستحق آن نيست كه تو از او خشنود باشى و بحق سزاوار اين خشنودى تو بود. پس هر كه را آمرزيده‌اى از انعام توست و از هر كه خشنود گشته‌اى از فضل و احسان تو.

بار خدايا، در برابر اندك سپاسى جزاى فراوان دهى و در برابر اندك طاعتى ثواب بسيار، چنان كه گويى شكرگزارى بندگانت- با آنكه‌