الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٥٩ - نيايش بيست و چهارم دعاى آن حضرت در حق پدر و مادرش

خداوندا، آن دو را پاداش ده كه مرا پرورده‌اند و از ثواب بهره‌مند گردان كه مرا گرامى داشته‌اند، و حق ايشان نگه‌دار كه مرا در خردى محافظت كرده‌اند.

بار خدايا، هر آزار كه از من به آن دو رسيده و هر ناپسند كه از من در حق آن دو سر زده و هر حقى از آن دو كه من ضايع كرده‌ام، همه را سبب كاستن از گناهانشان و علوّ درجاتشان و افزونى حسناتشان قرار ده، اى خداوندى كه سيئات را به چند برابر حسنات بدل مى‌فرمايى.

خداوندا، هر تعدّى كه در گفتار و هر تجاوز كه در رفتار بر من روا داشته‌اند و هر حقى كه از من تباه كرده‌اند و هر قصور كه در وظايف خود نسبت به من ورزيده‌اند، همه را به ايشان بخشيدم و به احسان ارزانى داشتم. از تو خواهم كه بار عواقب آن از دوش آن دو بردارى، كه مرا به آن دو ادعايى نيست و نمى‌گويم كه در نيكى و مهربانى با من دستخوش مسامحه گشته‌اند و از آنچه بر من روا داشته‌اند ملول نيستم، اى پروردگار من.

اى خداوند، حق ايشان بر من واجب تر است و احسانشان در حق من ديرينه‌تر و نعمتشان بيش از آن است كه من بخواهم به عدالت قصاص كنم يا به مثل مقابله. اى خداوند، اگر چنين كنم، پس آن همه سالها كه در پرورش من سر كردند و آن همه رنج كه در نگهدارى من بر خود هموار ساختند و آن همه سختى كه به جان خريدند تا من در آسايش باشم، چه خواهد شد؟ نه! هرگز نتوانند همه حقى را كه بر گردن من دارند به تمامى استيفا كنند و من نيز آن سان كه شايسته آنهاست هرگز نتوانم حقشان شناخت و هرگز نتوانم حق خدمتشان را به جاى آورم. پس درود بفرست بر محمد و خاندانش و مرا يارى ده- اى بهتر از هر كس ديگر كه از او يارى خواهند- و توفيقم ده- اى راه نماينده‌ترين كسان كه بدو روى مى‌نهند- و مرا در روزى كه هر كس در