الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٣٩ - نيايش بيست و يكم دعاى آن حضرت هنگامى كه چيزى غمگينش مىساخت يا گناهان سبب اندوهش مىشد

اى خداوند من، تنها پرورنده است كه پرورده خود پناه تواند داد و غالب است كه مغلوب خود را ايمنى تواند بخشيد و جوينده است كه گريخته را يارى تواند داد.

اى خداوند من، همه اين‌ها به دست توست و گريزگاهى جز به آستان تو نيست. پس بر محمد و خاندانش درود بفرست و اكنون كه به سوى تو گريخته‌ام پناهم ده و اكنون كه حاجت به تو آورده‌ام حاجت من بر آور.

اى خداوند، اگر تو روى نيكوى خود از من بگردانى، يا مرا از فضل و احسان عظيم خويش منع فرمايى، يا روزيت را از من دريغ دارى، يا رشته عنايت خود از من ببرى، باز هم براى رسيدن به آرزوهايم راهى جز تو نمى‌يابم و براى رسيدن به رحمت تو جز تو ياورى نمى‌جويم، كه من بنده تو هستم، و در قبضه اقتدار تو و موى سرم چون زمام من به دست توست.

اى خداوند، جز آنچه تو فرمايى مرا فرمانى نيست. حكم تو بر من روان است. هر چه براى من مقدر گردانى عين عدالت است و مرا ياراى بيرون شدن از حيطه فرمانروايى تو نباشد. از دايره قدرت تو پاى بيرون نتوانم نهاد. و نياورم كه خود را محبوب تو گردانم و تو را از خود خشنود سازم. و به آنچه در نزد توست جز به طاعت و بخشش و بخشايش تو نتوانم رسيد.

اى خداوند، شب را به روز مى‌آورم و روز را به شب مى‌رسانم، در حالى كه بنده ذليل تو هستم. مالك سود و زيان خود نيستم مگر به نيروى تو. بر اين گواهى مى‌دهم و به ناتوانى و بيچارگى خود معترفم. پس اى خداوند، آن وعده كه مرا داده‌اى برآور و هر چه مرا عطا كرده‌اى به كمال رسان، كه من بنده بينواى زار ناتوان زيان ديده حقير بى‌مقدار فقير ترسان پناهنده توام.

بار خدايا، بر محمد و خاندانش درود بفرست و چنان مكن كه‌