الصحيفة السجادية - آيتى، عبد المحمد - الصفحة ١٠٦ - نيايش شانزدهم در طلب بخشش و تضرع در طلب عفو از عيبهاى خود

آهسته آهسته راز و نياز كنم.

اى خداوند من، حمد باد تو را، بسا پرده بر عيبهاى من كشيده‌اى و رسوايم نساخته‌اى، بسا گناهان من نهان داشته‌اى و مرا شهره شهر نكرده‌اى، بسا آلودگى‌ها كه مرا هست و تواش فاش نساخته‌اى و نشان بدنامى به گردنم نياويخته‌اى و از همسايگان من، عيبجويان مرا و كسانى را كه بر نعمتى كه بر من عنايت كرده‌اى حسد مى‌برند، از عيب و عار من آگاه نكرده‌اى. اين همه مرا از آن باز نداشت كه از ادامت اعمال ناپسند خود- كه تو بر آنها آگاهى- ندامت جويم.

پس اى خداوند من، چه كسى است نادان‌تر از من به رستگارى خويش؟ چه كسى است غافل‌تر از من به نصيب خود؟ چه كسى است دورتر از من به اصلاح نفس امّاره‌اش به هنگامى كه آن نعمت بى‌كران تو را در راه معصيتى كه مرا از آن بازداشته‌اى تباه مى‌كنم؟ چه كسى بيش از من در گرداب باطل غوطه‌ور و به بدى گراينده‌تر است چون ميان دعوت تو و دعوت شيطان مخيّر آيم و در عين بينايى و هشيارى، نه از روى بى‌خبرى و فراموشى در پى دعوت او مى‌روم؟ در حالى كه يقين دارم كه دعوت تو به بهشت نعيم مى‌انجامد و دعوت شيطان به آتش جحيم.

منزهى تو! چه شگفت است كه من به زيان خود گواهى مى‌دهم و اعمال نهان خويش بر مى‌شمارم. و شگفت‌آورتر از اين بردبارى توست در برابر من و درنگ توست در مؤاخذت سريع من. و اين نه بدان سبب است كه مرا در نزد تو آبرويى است، بلكه به سبب مداراى توست با من و احسان تو در حق من. باشد كه از معصيتى كه تو را به خشم آورد باز ايستم و از گناهانى كه مرا فرسوده است دست بدارم، كه عفو و بخشايش مرا از عقوبت و عذاب من دوست‌تر دارى.

من- اى خداوند من- گناهم بيشتر است و اعمالم زشت‌تر و