عارض كسى نمى‌شود مگر به خاطر گناهى است كه كرده، و اين همان كلام خداى عز و جل است كه در كتاب خود مى‌فرمايد:(وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ). راوى مى‌گويد: سپس امام فرمود: يعنى آنچه از عقوبتش كه صرفنظر مى‌كند بيشتر از آن گناهانى است كه عقوبتش را به گنهكار مى‌چشاند.[١] مؤلف: اين معنا به طريقى ديگر از مسمع از آن جناب (ع) روايت شده‌[٢] و نظير آن در الدر المنثور از حسن از رسول خدا ٦ نقل شده، و عبارت آن چنين است: وقتى آيه‌(وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ) نازل شد، رسول خدا ٦ فرمود: به آن خدايى كه جانم به دست او است هيچ خراشى از چوبى بر بدن شما نمى‌افتد، و هيچ رگى از جاى خود نمى‌جنبد و هيچ ضربتى از سنگ وارد نمى‌شود، و هيچ پايى نمى‌لغزد مگر به خاطر گناهى از گناهان. و آنچه از گناهان كه خدا عفو مى‌كند بيشتر است‌[٣].

و نيز در كافى به سند خود از على بن رئاب روايت كرده كه گفت: از امام صادق (ع) معناى كلام خداى عز و جل را پرسيدم كه مى‌فرمايد:(وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ) و عرضه داشتم: آيا آن همه مصائب كه به على بن ابى طالب و اهل بيتش (ع) بعد از رحلت آن جناب متوجه شد به خاطر گناهانى بوده كه مرتكب شدند، با اينكه آن حضرات اهل بيت طهارت و عصمت بودند؟ امام در پاسخ فرمود: رسول خدا ٦ در هر شبانه روز صد مرتبه استغفار مى‌كرد، و اين طلب مغفرتش به خاطر گناه نبود، بلكه اين طلب مغفرت به منظور اجر بود، و همچنين خداى تعالى اولياى خود را گرفتار مصائب مى‌كند تا اجرشان دهد[٤].

و در مجمع البيان از على (ع) روايت شده كه از رسول خدا ٦ نقل كرده كه فرمود: بهترين آيه كتاب خدا اين آيه است. يا على هيچ خدشه و خراشى از چوبى بر بدن وارد نمى‌آيد و هيچ ضربه‌اى بپا وارد نمى‌شود، مگر به خاطر گناه، و آنچه خدا در دنيا مى‌بخشد ديگر در آخرت عقاب نمى‌كند، چون خدا بزرگتر از آن است كه به بخشيده خود برگردد، و آنچه را هم كه در دنيا عقوبتش را مى‌فرستد ديگر در آخرت عقوبت‌

[١] اصول كافى، ج ٢، ص ٥٨١.

[٢] اصول كافى، ج ٢، ص ٥٨١.

[٣] الدر المنثور، ج ٦، ص ١٠.

[٤] كافى، ج ٢، ص ٤٥٠.