ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٥٤٣ - بحث روايتى(چند روايت در ذيل آيه و سبح بحمد ربك قبل طلوع الشمس و قبل الغروب و مراد از أدبار السجود )

مؤلف: امام اين معنا را از اطلاق تسبيح در آيه استفاده كرده‌اند، هر چند كه موردش خاص نماز صبح و عصر باشد، پس منافاتى بين اين دو روايت نيست، چون مورد مخصص نمى‌شود.

و در كافى به سند خود از حريز از زراره از امام باقر (ع) روايت كرده كه گفت: به حضورش عرضه داشتم معناى جمله‌(وَ أَدْبارَ السُّجُودِ) چيست؟ فرمود: چند ركعت بعد از مغرب است‌[١].

مؤلف: اين روايت را قمى هم در تفسير خود به سندى كه به ابن ابى بصير دارد از حضرت رضا (ع) نقل كرده، و عبارت آن چنين است: چهار ركعت بعد از مغرب است‌[٢].

و در الدر المنثور است كه مسدد در مسند خود، و ابن منذر و ابن مردويه از على بن ابى طالب (ع) روايت كرده‌اند كه فرمود: از رسول خدا ٦ معناى‌(أَدْبارَ السُّجُودِ) را پرسيدم، فرمود: منظور دو ركعت بعد از مغرب است، و منظور از ادبار النجوم دو ركعت قبل از نماز صبح است‌[٣].

مؤلف: نظير اين روايت از ابن عباس و عمر از رسول خدا ٦ نقل شده‌[٤]. و در مجمع البيان آن را مستند به حسن بن على (ع) نيز كرده كه آن جناب از رسول خدا ٦ نقل كرده است‌[٥].

و در تفسير قمى در ذيل آيه‌(فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخافُ وَعِيدِ) آمده كه امام فرمود: يعنى اى محمد! با آن وعده‌هاى عذابى كه در قرآن داده‌ايم ايشان را تذكر بده‌[٦].

[١] نور الثقلين، ج ٥، ص ١١٨، به نقل از كافى.

[٢] تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٢٧.

[٣] ( ٣ و ٤) الدر المنثور، ج ٦، ص ١١٠.

[٤] ( ٣ و ٤) الدر المنثور، ج ٦، ص ١١٠.

[٥] مجمع البيان، ج ٩، ص ١٥٠.

[٦] تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٢٧.