راجع به كسى كه قربانيش را گم كرده و ديگرى آن را پيدا كرده و ذبح كرده بود، حضرت فرمودند:
«انْ كانَ نَحْرُهُ بِمِنى فَقَدْ أَجْزَأ عَنْ صاحِبِهِ الَّذِى ضَلَّ عَنْهُ وَ ان كانَ نَحْرُهُ فِى غَيْرِ مِنى‌ لَمْ يُجزء عَنْ صاحِبِه؛ «١»

اگر در منى قربانى را از طرف صاحبش كه آنرا گم كرده نحر كرده كفايت مى‌كند و اگر آنرا در غير منى از سوى صاحبش نحر كرده مجزى نيست».
و سيره قطعى كه نسل به نسل به ما رسيده كه در منى ذبح مى‌كرده‌اند بهترين دليل بر آن است. «٢»
وجه تسميه هَدْى
هَدْى بر وزن فَلْس در هفت جاى قرآن به كار رفته كه همه راجع به قربانى حج و عمره است. واحد آن هديه است و در وجه كاربرد آن در قربانى گفته شده كه چون حجّاج شتر، گاو يا گوسفندى به خانه خدا هديه مى‌كنند تا به خدا نزديك گردند و بعضى در وجه تسميه آن گفته‌اند كه چون قربانى به محل آن (منى) سوق داده مى‌شود به آن هدى مى‌گويند. «٣»