دلائل فتواى آيةالله العظمى مكارم
١- ريختن خون هدف قربانى نيست
بعضى از فقهاى اهل سنت حنفى «١» و برخى از علماى شيعه با استناد به رواياتى، مى‌گويند رها كردن ميليونها قربانى در منى براى خاك كردن يا سوزاندن مانعى ندارد چون تقرب به خدا با اراقه دم (ريختن خون) حاصل مى‌شود. تمسك اينان به رواياتى از اين قبيل است:
«انَّهُ لَيَغْفِر لِصاحِبِ الْأضْحِيَةِ عِنْدَ اوَّلِ قَطْرَةٍ تَقْطُر مِنْ دَمِها «٢»؛
به هنگامى كه اولين قطره خون قربانى فرو مى‌ريزد صاحب قربانى آمرزيده مى‌شود».
آيةالله العظمى مكارم در اين باره مى‌فرمايند:
«آنچه از ظاهر آيات قرآن در حكم قربانى استفاده مى‌شود اين است كه هدف از قربانى در شريعت اسلامى مصرف كردن گوشتهاى آن براى فقراء و مساكين است نه تنها ريختن خون، خداوند متعال مى‌فرمايد:
وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيْها خَيْرٌ؛ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها صَوافَّ فَاذا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَكُلوا مِنْها وَ اطْعِمُوا الْقانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ. «٣»

و شترهاى فربه را براى شما از شعائر الهى قرار داديم. در آنها براى شما خير و بركت است، نام خدا را (هنگام قربانى كردن آنها) در حالى كه به صف ايستاده‌اند ببريد، هنگامى كه پهلويشان آرام گرفت (و جان دادند) از گوشت آنها بخوريد و مستمندان قانع و فقيران معترض را نيز از آن اطعام كنيد.
از اين آيه خصوصاً به قرينه فاء، (فَكُلُوا ...) استفاده مى‌شود كه شارع قربانى