پرشكوهترين مراسم عبادت و قربانى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥
٢- هر كس زاد و توشه خود را بردارد و در خوراك و طعام كلّ بر ديگران نشود و بار خود را خود بر دوش گيرد و به اين و آن تحميل نكند: (وَ تَزَوَّدُوا)
٣- در گفتگو و نشست و برخواست با همسفران و ديگر ميهمانان خدا از سراسر جهان، خود را آراسته به تقوى كند: فَانَّ خَيْرَ الزّادِ التَّقْوى
٤- در طى مدت احرام از هرگونه بىخردى و گفتار و كردار نامعقول بپرهيزد: (وَ اتَّقُونِ يا اولِى الْالْباب)
٥- در طول احرام مانعى ندارد كه به تجارت و داد و ستد بپردازد اما بكوشد كه خود را با زيور راستى و درستى و فضل بيارايد: لَيْسَ عَلَيْكُم جُناحٌ انْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُم «١»
ورود به مكه معظمه
«و مَنْ دَخَلَه كانَ آمناً؛
و هر كس كه داخل آن [مكه مكرمه] شود ايمن باشد».
ميهمانان خداى رحمان در حاليكه همه آلايشها و نشانههاى تفاخر و خودبرتربينى را كنار گذاشته و آنچنان خودبينى را از ياد برده كه حتى به آئينه نمىنگرند، آماده مىشوند تا با زيور ايمان و با توشه تقوى در محيطى پر از صلح و آرامش و عارى از هرگونه ريا و جدال وارد خانه خدا شوند. باشد كه خداوند با اين آيه به آنان اذن دخول دهد:
«يا ايَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِى الى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَةً فَادْخُلِى فِى عِبادِى وَ ادْخُلِى جَنَّتِى؛
اى نفس آرامش يافته! به سوى پروردگارت، خشنود و راضى بازگرد و در زمره بندگانم درآى و به بهشت من داخل شو».