«وَ الَّذِيْنَ اذا انْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَوامَاً؛ «١»

و با لحن شديد از تبذير و ريخت و پاش نهى كرده و آنرا نوعى كفران نعمت برشمرده و تبذيركنندگان را برادران شيطان معرفى مى‌كند:
انَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كانُوا اخْوانَ الشَّياطِينِ. وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُورَاً. «٢»

١- فرق بين اسراف و تبذير
از نظر آيةالله العظمى مكارم، اسراف به معناى خروج از حد اعتدال و اقتصاد بدون تضييع شئ به حسب ظاهر است مانند پوشيدن لباس گرانقيمتى كه معادل چندصد برابر قيمت لباس معمولى است. و تبذير عبارت است از آنچه منجر به ضايع شدن نعمتهاى خداى تعالى مى‌شود مثلًا براى ده نفر غذاى پنجاه نفر تهيه شود به طورى كه مازاد آن فاسد و يا دور ريخته شود. البته گاهى اين دو كلمه با هم يكى مى‌شوند و در يك معنى به كار مى‌روند.
حكم الاضحية فى عصرنا، ص ٤٠ و ٤١.
٢- دفن و سوزاندن قربانى مصداق بارز اسراف و تبذير
مسلماً قربانى هايى كه امروزه در قربانگاهها دفن و يا سوزانده و يا مى‌ماند تا متعفّن مى‌شود به طورى كه سگها هم آنها را نمى‌خورند، از آشكارترين مصاديق اسراف و تبذير است كه شرعاً حرام است به خصوص با اين مقدار و تعداد عظيم ميليونى، آيا شارع حكيم با چنين اسراف و تبذير عظيمى راضى است؟ آيا دليلى بر خروج آن از آيات محكمات و روايات وارده در حرمت اسراف و تبذير كه حتى شامل هسته خرما يا باقيمانده آب ليوان مى‌شود وجود دارد؟ ممكن است گفته