فلسفه قربانى از ديدگاه آيةالله العظمى مكارم شيرازى
از ديدگاه آيةالله العظمى مكارم شيرازى، سفر حج در حقيقت يك هجرت بزرگ است، يك سفر الهى است، يك ميدان گسترده خودسازى و جهاد اكبر است.
مراسم حج در واقع عبادتى را نشان مى‌دهد كه عميقاً با خاطره مجاهدات ابراهيم و فرزندش اسماعيل و همسرش آميخته است، و ما اگر در مطالعات در مورد اسرار حج از اين نكته غفلت كنيم بسيارى از مراسم آن به صورت معما در مى‌آيد، آرى كليد حل اين معما توجه به اين آميختگى عميق است. هنگامى كه در قربانگاه در سرزمين منى مى‌آئيم تعجب مى‌كنيم، اين همه قربانى براى چيست؟ اصولًا مگر ذبح حيوان مى‌تواند حلقه‌اى از مجموعه يك عبادت باشد؟!
اما هنگامى كه مسئله قربانى ابراهيم را به خاطر مى‌آوريم كه عزيزترين عزيزانش در شيرين‌ترين ثمره عمرش را در اين ميدان در راه خدا ايثار كرد و بعداً سنتى به عنوان قربانى در منى به وجود آمد، به فلسفه اين كار پى مى‌بريم.
قربانى كردن رمز گذشت از همه چيز در راه معبود است، قربانى كردن مظهرى است براى تهى نمودن قلب از غير ياد خدا، و هنگامى مى‌توان از اين مناسك بهره تربيتى كافى گرفت كه تمام صحنه ذبح اسماعيل و روحيات اين پدر و پسر به هنگام قربانى در نظر مجسم شود و آن روحيات در وجود انسان پرتوافكن گردد.
متأسفانه مراسم قربانى در عصر و زمان ما به شكل نامطلوبى درآمده كه بايد علماى اسلام در نجات آن بكوشند. «١»

تفسير نمونه، ج ١٩، ص ١٢٥.