١- قصد از قربانى در امم پيشين
قصد از قربانى يا تقرب به خدايان گاه اين بوده است كه از راه قربانى و تقديس، شئ قربانى شده از نيروى خدائى بهره‌ور شود، و انسان در نتيجه خوردن آن، اين قدرت خدايى را به جسم خود بياورد، و اين همان است كه در زبانهاى اروپايى به آن كمونيون «١»
و مانند آن مى‌خوانند، و گاه اين بوده است كه ضعف بشرى را برطرف سازد و بسيارى از اقوام شئ را كه بدين منظور قربانى مى‌شده است دست نمى‌زدند و بيرون مى‌ريختند ايندو منظور اصلى بعدها به صورتهاى شكر، نذر، دفع بلا، كفاره يا تقديس و توبه و اعتراف درآمده است.
٢- اقسام قربانى در امم پيشين
موضوع قربانى به خونى و غير خونى تقسيم مى‌شد، قربانى خونى شامل قربانى انسان، حيوان (مانند قوچ و گاو) مى‌شد در يونان قديم، پرندگان خوراكى و ماهيان نيز به عنوان قربانى ذبح مى‌شدند، قربانى انسان براى تقرب به خدا و كفاره گناهان و حاصلخيزى زمين انجام مى‌شد. در بسيارى از اقوام، قربانى حيوانات به جاى قربانى انسان انجام مى‌شود.
قربانى غير خونى شامل شير، عسل، روغن، شراب و آبجو و آب بود.
شراب به عنوان خون انگور و خون زمين براى تقويت خدايان. و آب به عنوان منبع حيات و ماده اصلى موجودات زنده نثار مى‌شد.
در ميان مسيحيان قربانى مقدس «شكرگزارى» «٢» با خوردن از نان و شراب برگزار مى‌شود كه به نظر آنان نمايش دهنده عمل مسيح در آخرين شام با شاگردانش مى‌باشد. بنابر آنچه در انجيل كنونى آمده در اين شام مسيح نان را پاره كرد و به آنان داد و گفت: «اين است بدن من» و شراب را در پياله ريخته به ايشان داد و گفت: «اين است خون من» «٣» و اين در حكم يك قربانى بدون خونريزى است. «٤»