«وَ اذا دَخَلَ الْعَشْرَ وَ ارادَ احَدُكُم انْ يُضْحَى‌؛
چون دهم ذيحجه فرا رسيد و كسى از شما اراده كرد قربانى كند».
اگر قربانى واجب بود پيغمبر صلى الله عليه و آله نمى‌فرمودند:
«وَ ارادَ احَدُكُم؛
كسى از شما خواست».
تنها ابوحنيفه و بنا به قولى مالك و اوزاعى قربانى كردن را واجب دانسته‌اند. «١»
گرچه همه فقهاى مذاهب اهل سنت تصريح كرده‌اند كه قربانى كردن بهتر از صدقه دادن با پول آن است امّا بلال صحابه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌گفت:
«از نظر من اگر پول آن را در راه يتيمى نيازمند صرف كنم، بهتر است تا اينكه قربانى كنم» بعضى ديگر از صحابه چون شعبى و ابوثور، نيز چنين نظر داده‌اند. «٢»
ولى همانطور كه در حكمت قربانى از نظر قرآن توضيح داده شد چه بسيار اثراتى كه در خوردن و خوراندن گوشت قربانى وجود دارد كه در پرداخت پول آن نيست.
از نظر آيةالله العظمى مكارم: «انفاق پول قربانى به جاى قربانى كافى نيست». «٣»

٣- نظريه شيخ محمود شلتوت
بعضى از فقها تا حدودى زمان و مكان قربانى را توسعه داده، از نظر مكان محل قربانگاه را از منى به محدوده حرم گسترش داده و از نظر زمان ذبح قربانى را از روز عيد قربان به ايام تشريق ١١ و ١٢ و ١٣ و برخى تا آخر ذى‌الحجة توسعه داده‌اند. و در مورد قربانى مستحب پيشنهاد تبديل آن به نقدى را داده‌اند.
مرحوم شيخ محمود شلتوت فقيه و مفسّر و شيخ اسبق الازهر در اين باره مى‌نويسد:
اولًا: اسلام از همه حاجى‌ها قربانى نخواسته و ثانياً آنجا كه ذبح قربانى را واجب كرده، ذبح را در خصوص منى لازم ندانسته است و ثالثاً در مورد وجوب قربانى در مِنى‌، آن را فقط در روز اول لازم نمى‌داند بلكه در همه ايام نحر و همه جاى حرم