٦- حرمت اسراف و تبذير
«وَ آتَ ذَاالْقُرْبَى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِيْنَ وَ ابْنَ السَّبِيْلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيْراً انَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كانُوا اخْوانَ الشَّياطِين وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُورَاً؛ «١»
حق خويشان و مسكين و در راه مانده را بپرداز و هرگز تبذير (ريخت و پاش) مكن چراكه تبذيركنندگان برادران شيطانند و شيطان كفران كننده (نعمتهاى) پروردگارش است».
چهارمين دليل آيةالله العظمى مكارم حرمت اسراف و تبذير است در اين باره مى‌فرمايند:
قران كريم به شدّت از اسراف نهى كرده و فرموده است:
«وَ لا تُسْرِفُوا انَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ «٢»؛
اسراف نكنيد كه خداوند اسراف كنندگان را دوست ندارد».
و در تعبيرى شديدتر مى‌فرمايد:
«وَ انَّ الْمُسْرِفِيْنَ هُمْ اصْحابُ النَّارِ «٣»؛
و جز اين نيست كه اسراف كنندگان اصحاب آتشند».
«انَّ اللَّهَ لا يَهْدِى مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذّاب؛ «٤»

و خداوند اسراف كنندگان دروغگو را هدايت نمى‌كند».
«وَ أهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ؛»

و اسراف مقدمه هلاكت و نابودى است».
در قرآن يكى از نشانه‌هاى عِبادُ الرَّحْمان، عدم اسراف حتى در انفاق است: