پرشكوهترين مراسم عبادت و قربانى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٨
برقرار گردد و اين انفاق خود بهترين وسيله صفاى قلبها و نزديك شدن به خداست.
در اسلام ساير مقاصدى كه در اديان شرك و بتپرستى و يا تحريف شده آمده كه قربانى را مىسوزاندند يا دفن مىكردند تا بو يا گوشت يا خون آن به خدايان برسد، به شدّت نفى شده است و قرآن صريحاً مىفرمايد:
«لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لَكِن يَنَالُهُ التَّقْوَى مِنْكُم «١»؛
«هرگز نه گوشتها و نه خونهاى آنان به خدا نمىرسد، آنچه به او مىرسد تقوا و پرهيزگارى شماست».
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در حجّةالوداع خود به قربانگاه رفتند و مقدارى از قربانيها را خود ذبح كردند و بقيه را به على عليه السلام دادند تا ذبح كند، آنگاه مقدارى از گوشت هر كدام را طبخ كرده بخوردند و آبش را سركشيدند. «٢»
على عليه السلام مىفرمايند: من به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله گوشتهاى قربانى و حتى پوستهاى آنها را ميان فقرا تقسيم كردم «٣»
فَأَمَرَنِى فَقَسَّمْتُ لُحُومَها ثُمَّ امَرَنِى فَقَسَّمْتُ جَلالَها وَ جُلُودَها
١- محل ذبح در منى
«وَ لا تَحْلِقُوا رُؤسَكُم حَتّى يَبْلَغَ الْهَدْىُ مَحِلَّه»؛
و سرتان را نتراشيد تا اينكه قربانى به محل آن (منى) برسد».
در ميان فقها، خلافى نيست كه محل قربانى منى است و آيه فوق دليل بر آن است كه قربانى كردن محل خاص و معهودى دارد كه در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله جايى جز منى نبوده است. و دليل ديگر آن رواياتى چون روايت امام صادق عليه السلام است