٣- انحراف قربانى در ملل پيشين
قربانى در ملل مختلف دچار انحراف گشته گاه از راه ريختن خون يا شراب با آب و با نثار ميوه و سبزى و گل و يا از راه سوزاندن آن يا از راه دفن آن. سوزاندن قربانى در ميان يهوديان قديم و يونانيان مرسوم گرديد. شايد غرض از سوزاندن قربانى آن بوده است كه بوى سوختگى و دود آن به مشام خدايان آسمانى برسد. و دفن قربانى براى جلب نظر و تقرب به خدايان زيرزمينى بوده است. نحوه كشتن قربانى در درجه دوم اهميت بوده است اما در بعضى از اديان و اقوام ديگر در درجه اول.
در دنياى بت‌پرستى، جان قربانى را مى‌گرفتند و زراعت را آتش مى‌زدند و در ديانت مكزيك قديم ذبح بشر مظهر عبادت بود. «١»
در يونان به وسيله قربانى و خوردن گوشت و نوشيدن خون بزغاله يا گوساله به آنها وجد و شوقى دست مى‌داده كه آنرا نشانه اتصال معنوى و مقدس با خدا مى‌دانسته‌اند. «٢»
يونانيان معتقد بودند كه ابناى بشر بايد مراسم قربانى بجا آورند وگرنه مستوجب خشم خدايان معنوى واقع خواهند گرديد. «٣»
بابليها به قصد آنكه از بركات و نعمات زندگى بهره‌ور گردند به وسيله قربانى توسل مى‌جستند «٤»
در روم كشاورزان و افراد خانواده با خوكى و گوسفندى و گاو نر كه براى قربانى آماده مى‌كردند سه بار به دور مزرعه خود طواف مى‌نمودند، و آنگاه قربانى خود را به خدايان پيشكش مى‌كردند و در شهر رم در معبد مارس در برابر مذبحى كه مقام خداوند بود تشريفاتى به عمل مى‌آوردند. «٥»