در اين راستا فقها امور زير را در حال احرام حرام دانسته‌اند:
١- عقد كردن از براى خود يا ديگرى و حتى شاهد عقد بودن.
٢- نگاه با شهوت به همسر خود.
٣- لمس كردن و دست گذاشتن بر بدن همسر به قصد شهوت.
٤- بوسيدن همسر از روى شهوت.
٥- نزديكى با زن.
٦- استمناء و خودارضايى (يعنى كارى كند كه موجب خارج شدن منى شود).
مناسك حج ١٤٠- ١٤١
ب: حفاظت حريم صلح و سلام الهى از غضب
٧- تقوى از فسوق:
فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ
«فسق» در اصل به معناى خارج شدن خرما از پوست است كه در مفهوم خروج از طاعت به كار مى‌رود. از نظر اماميه: فسوق به معناى دروغ گفتن است «١»
و بعضى گفته‌اند: تمامى گناهان «٢» و برخى گفته‌اند: دشنام و بدگويى است به دليل اينكه در روايت آمده كه «سُبابَ الْمُؤمِنِ فُسُوقِ» «٣»
و از نظر زمخشرى: خروج از حدود شريعت. «٤»
در اين راستا در مناسك حج آيةالله العظمى مكارم مى‌خوانيم:
دروغ گفتن و دشنام دادن در همه حال حرام است، ولى در حال احرام به خصوص نهى شده بعضى از كارهايى است كه محرم بايد ترك كند بلكه احتياط واجب آن است كه از اظهار برترى بر ديگران يا بيان نقص ديگران